nilufercicegi

2011-10-20T21:20:00.002+03:00

Mutluluğun şifresi ; Rıza, Vefa, Saygı, Sevgi ve Sabırdır.

Yaşamsal Gelişim.

2011-10-07T22:47:00.009+03:00

Hani fani bu hayat ümit bağlayamam

Olmadı diye oturup ağlayamam

Gönlü geniş olan sükutu öğrensin

Sevgimi yok yere ele bağlayamam

Gelir mi diye hayallere sığınamam.

Kemale eren kendinden versin

Sevdim, kaç kere bilemem

Yaşadım, yok inkar edemem

Bıktım, senle baş edemem ben

Zaman öyle de geçiyor hayat böyle de bitiyor Ama umudum cennetten

Ben dalkavuk olanı hizaya getiremem

Sorma bana ben görünmezi göremem

Merak eden kendine yönelsin

Boş yere kimseyi oyalayıp üzemem

Geçici şeylere heves edip üzülemem

Fikrim, hevesimi alt etsin

Sevdim, kaç kere bilemem

Yaşadım, yok inkar edemem bıktım, senle baş edemem ben

Zaman öyle de geçiyor hayat böyle de bitiyor Aman umudum cennetten

Ben gözü görmeyene resim gösteremem

Değerimi bilmeze değeri öğretemem

O önce, e haddini öğrensin

Biten sevgiye imrenip özenemem

Boş sözü duyup düstur edinemem eden, kendine ah etsin

Bildim lakin söylemem gördüm ama izah edemem

Dünya, senle baş edemem ben

zaman öyle de geçiyor Hayat böyle de bitiyor e bitsin, umudum cennetten

sevdim, kaç kere bilemem Yaşadım, yok inkar edemem

Bıktım, senle baş edemem ben

Zaman öyle de geçiyor hayat böyle de bitiyor Ama umudum cennetten

Selim GÜLGÖREN

2011-10-07T22:47:00.005+03:00

FOR THİS DAY

Selim Gülgören - Cennet Yeni Single 2011 devrim83

2011-09-09T22:57:00.000+03:00

Bir silgi gibi tükendim ben, başkalarının yaptıklarını silmeye çalıştım: Mürekkeple yazmışlar. Oysa ben, kurşunkalem silgisiydim. Azaldığımla kaldım.

Oğuz Atay

AĞUSTOS BÖCEĞİ!

2010-11-18T23:09:00.007+02:00

Eylül'ün başlarıydı.

Devam eden, süregelen bir ses duydum, önce mekanik bir ses zannettim. Araştırdım evdeki cihazları dinledim. Hiçbiri değildi.

Aramayı bıraktım. Ses devam ediyordu. Mutfaktaki işlerimle ilgili balkona çıktım. Ses daha da netleşti.

Merakla etrafa baktım.

Ses balkonumdaki çiçeklerinden geliyordu. İyice meraklandım. Yaklaştım çiçeklere, balkonda bulunan çeşitli renklerdeki sardunyalardan birinde ses yükseliyordu. Ve bu tanıdık bir sesti ve beni mutlu eden bir sesti.

Bir Ağustos böceğinin sesiydi bu, onu göremedim. Karanlıktı, küçüklüğümden hatırladığım kadarıyla böcekler öttüklerinde ışıklarını yakarlardı. Işık aradım çiçeklerde. Mutfaktaki yemek pişirme işlerini ara sıra kontrol ettikten sonra böceği çiçekler arasında aramaya devam ettim. Işık yaymıyordu etrafına. Ama çıkartdığı huzur dolu sesle beni çocukluğuma götürdü. Evet bu ses huzurlu bir sesti. Ve binalarla dolu semtimizde ne arıyordu. Hayal olabileceğini bile düşündüm. Ama ses devam ediyordu ve gerçekti.

Bu ufakcık Ağustos böceğinin beni mutlu etmesi elbette benim çocukluğumda onun sesine ve geceleri ateş yakan organizmasına yüklediğim anlamdı elbette. Ama bir neden de YOKLUKLAR İÇİNDEN ÇIKIP GELMESİYDİ, ve birçok balkon arasında çiçeklerle dolu olanı tercih etmesiydi.

Bir an üzüldüm, insanoğlunun ağacı, yeşili yok etmesine, meğer bu küçük ağustos böcekleri bu yeşillikler arasında yaşarken farkında olmadan bizleri de mutlu ediyorlarmış. ve onların yaşama şanslarını biz ellerinden almışız.

Doğanın yaşadığını hissettim. Doğaya değer vermeyi, onda yaşayanları korumayı ve geliştirmem gerektiğini hissettim. Baharda fidan dikmek geçti yine içimden, umarım şehirin betonları aralarında yeşil parkları çoğaltırız, ruhumuzu ve içinde yaşayan varlıkları mutlu edecek yeşil alanlar üretiriz.

Umut ediyorum...

2010-07-15T23:23:00.004+03:00

‎''Üzülme ! Kaybettiğin herşey, başka bir surette karşına çıkar...''

Hz Mevlana

Şems-i Tebrizi sayfasından

KALBİNİN ÇAĞIRDIĞI YERDE MİSİN?

2010-07-13T00:51:00.005+03:00

Basit ama kesin bir fizik kuralıdır:

Bir yerde bulunman için diğer yerleri terk etmen gerekir.

Bir anda iki yerde bulunmak mümkün değil. Sadece bir yeri tercih etmen gerekir.

Bunun bedeli de bulunabileceğin başka bütün yerlerden çekilmektir.

Şimdi buradasın. Gözlerin bu satırlarda... Aklın satırların arasında, arkasında... Değdiğini düşünüyorsun ki, başka halleri terk ettin, başka yerlerden çektin gözlerini. Aklın sadece burada, başka yerde değil. Okuyorsun.

An'ın hakkını vermeye çalışıyorsun. An/lamak kaygısındasın. Başka işleri yüzüstü bıraktın. Kaçılmaz bir kader bu! Yapıp ettiğin tek iş alış-veriş. Aldığın her şey için bir şey/ler vermen gerek. Tercih ettiğin her yer için bir yerleri terk etmen gerek. Verdiğince alıyorsun. Nefesin bile alışta verişte.

Mustafa CAN

2010-07-13T00:19:00.007+03:00

"Aşk nasip işidir, hesap işi değil! Aşk adayıştır, arayış değil!

Sen adanmışsan ve yanmışsan bu uğurda, aşk seni bulmaya gelir!"

Hz.Mevlana

Şems-i Tebrizi Sayfasından

Kuş evi

2010-02-13T20:03:00.009+02:00

Çocukluk hatıralarımdan kalma kartpostallarda görüp beğendiğim emigan korusunu görmek, içimde pembe bulutlu bir istek olarak gezdi durdu benimle, nihayet yine İstanbul'a yolum düştü bir gün, işleri biraz erteleyip, pembe bulutlu hayalimin peşinden gittim.

Arkadaşımla emirgan korusuna ulaştığımda ilk pembe köşkle karşılaştım. Restore edilmiş, boğaza daha yakın, ama işlevsizdi.

Arkasından sarı köşkü gördük, daha yukarda boğazı daha net ve uzaktan görüyor, boğazın mavisinden gözünüzü alamadığınız gibi, emirganın yeşilinden de gözlerinizi uzaklaştıramıyorsunuz.

Uygun fiyatlarla bir yemeğin ardından demli bir çay bizi İstanbul'un doğal ve tarihi güzellikleriyle bütünleştirdi.

Hidiv İsmail Paşa tarafından yaptırılan parkın içindeki Sarı Köşk, Şale üslûbunda olup bir kuş evi görünümünde. Türk insanının geleneksel yaşama düzeni olarak bir sofa etrafinda toplanan plan şeması uzun yıllar değişmeden sürdürülmüş, Ünlü Osmanlı mimarı Serkiş Balyan tarafından tasarlanan yapıda tavan ve duvar süslemeleri, büyük yüksek kapı ve pencereler, iç mekanlarda parlak renkle zenginleştirilmiş, İç tavanda çiçek motifleri yağlı boya figürler, dış cephe süslemeleri oyma el sanatı. Sarı rengi beyazla birlikte motife edilerek bir kuş evini andırır şekilde dekore edilmiş.

Yürümek için biraz daha yukarı çıktığımızda Beyaz Köşk'ü görürsünüz. Şimdilerde kongre ve toplantılar için kullanılıyormuş.

Ben kasım ayında gidebildim, sanırım ilkbaharda daha bir güzel olur.

Evet bir tatlı bir huzur almaya ihtiyacınız varsa, Emirgan'a gitmenizi isterim.

kanatlar

2010-01-29T23:36:00.004+02:00

"Zaten insanlar ayakları yere bassın diye kanatlarını kaybettiler"

MELANİA G.MAZUCCO-Hayat adlı kitabından

KÜLTÜR BAŞKENTİ İSTANBUL

2010-01-17T19:47:00.021+02:00

Başkent Ankara'nın daimi ikametçisi olarak ne kadar yaşadığım şehri sevsem de İstanbul'da her bulunuşumda beni kendine hayran bırakıyor bu şehir.

Her bu şehre gittiğimde tarihi ve doğal güzellikleri ile süslü mekanlarını görmeye gayret ediyorum.
Bu defa da ilk Galata Kulesi'nden başladım gezmeye...

Galata semtinde bulunan kule 507 yılında Bizanslılar tarafından fener kulesi olarak yapılmış.14.yüzyılda Cenevizliler tarafından bölgelerini yabancılara karşı korumak için surlara ek olarak yapmışlar, kule Türklerin eline geçtikten sonra her yüzyılda tamir edilmiş, 17'ncil yüzyılın ilk yarısında Hezarfen Ahmet Çelebi tahtatan yaptırdığı kartal kanatlarını takarak Okmeydanında rüzgar hareketlerine göre uçuş talimleri yaptıktan sonra 1638 yılında Galata Kulesinden Üsküdar Doğancılar'a kadar uçmuştur. Bu uçuş Avrupa'da ilgiyle karşılanmış, İngiltere'de uçuşu gösterir gravürler yapılmış, 1967 yılında biten onarımla bugünkü halini alan kule zamana meydan okuyan tarihi bir eser.

Bugün Haliç'i Galata köprüsünü ve semti hatta karşıda topkapı sarayının silüetini görmek için kule iyi bir gözlem yeri,

Ünlü filozof Jean Jacques Rousseau'un babası Isaac Rousseau'nun da 1705-1711 yılları arasında saray saatçisi olarak Galata'da yaşadığını kulenin yan duvarlarında asılı bir tabeladan öğrendim. İstanbul'un kültürleri, hayatları ve felsefeleri birleştiren nadide bir ortam olduğunu hissettim.

2010-01-01T22:59:00.007+02:00

Ben dostlarımı ne kalbimle nede aklımla severim

Olur ya…

Kalp durur…

Akıl unutur…

Ben dostlarımı ruhumla severim

O ne durur, ne de unutur.

MEVLANA

2009-11-02T22:46:00.002+02:00

2009-10-17T18:53:00.001+03:00

Bütün yollar normal ve tehlikelidir.

YUMURTA BÜYÜKLÜĞÜNDE TOHUM

2009-10-03T22:54:00.010+03:00

Bir gün çocuklar hendekte oynarken yumurta büyüklüğünde, ortası yarık, daha çok tohuma benzeyen bir şey buldular. Oradan geçmekte olan biri çocukların elinde bunu gördü ve beş kapik verip satın aldı. Şehre götürüp, az bulunan birşey diye Çar'a sattı. Çar bilgeleri çağırıp bu şeyin ne olduğunu söylemelerini istedi. Bilgeler düşündüler, taşındılar ama bu şeyin ne olduğunu bir türlü bilemediler. O sırada, pencere kenarında duran bu şeyi, bir tavuk pencereye zıplayarak gagalamaya başladı ve ortasını oydu. İşte o vakit orada bulunan herkes, bu şeyin bir tohum olduğunu anladı. Bilgeler Çar'a nesnenin buğday tohumu olduğunu söylediler.

Çar şaştı kaldı. Bilgelere, bu tohumun ne zaman ve nerede yetiştiğini öğrenmelerini emretti. Onlar da kitapları karıştırdılar, uzun uzun düşündüler ama hiçbir şey bulamadılar. Çara gelip dediler ki:

-Malesef, bu şey hakkında bir şey bulamadık. Kitaplarda da buna dair bir şey yazılı değil. Köylülerden sormak gerek. Bu tohumun ne zaman, nerede ekildiğini belki ihtiyarlardan bilen olur.

Çar, ihtiyar bir köylünün huzuruna getirilmesini emretti. Hemen bir ihtiyar bulup Çar'a getirdiler.

Koltuk değneklerine dayanarak güç bela yürüyen bir ihtiyar huzura geldi. Çar tohumu ona gösterdi. Fakat ihtiyarın gözleri iyi görmüyordu. Bu yüzden biraz gözlerinin, biraz ellerinin yardımıyla tohumu inceledi.

Çar:

-Dedeciğim! Bu tohumların nerede yetiştiğini biliyor musun? Sen, tarlana böyle bir buğday ektin mi? Yahut, ömründe hiç böle bir şey satın aldın mı? dedi.

İhtiyar sağırdı. Bu yüzden denilenleri zorlukla işitip anlayabildi. Sonra dedi ki:

- Hayır, tarlama böyle bir buğday ne ektim, ne de biçtim. Satın da almadım. Ben hep küçük tohum alırdım. Fakat babamdan bir soralım. Belki o böyle bir tohumun nerede yetiştiğini bilir.

Çar, ihtiyarın babasını çağırtmak için hemen bir adam yolladı. İhtiyarın babası bir değneğe dayanarak Çar'ın huzuruna çıktı. Çar ona da tohumu gösterdi. İhtiyarın gözleri oldukça iyi görüyordu, tohumu adamakıllı inceledi.

Çar: İhtiyar, bu tohumun nerede yetiştiğini biliyor musun? Sen, tarlana böyle bir tohum ektin mi? Yahut da ömründe hiç böyle bir tohum aldın mı? diye sordu.

İhtiyarın babası biraz ağır işitiyordu. Fakat yine de oğlundan daha çabuk anladı:

-Hayır, dedi. Ben böyle bir tohumu ne ektim, ne de biçtim. Herkes kendi ekmeğini yapardı. İhtiyaç olunca da aralarında paylaşırlardı. Böyle bir tohumun nerede yetiştiğini bilmiyorum. Bizim zamanımızda tohumlar bugünkülere göre daha büyüktü ama böylesini görmedim doğrusu. Babamın anlattığına göre, onların zamanında bugünkünden daha iyi, daha iri buğdaylar yetişirmiş. Bir de ondan sormalı.

Bunun üzerine Çar bu ihtiyarın da babasını çağırtmak için adam gönderdi. Adamı bulup Çar'ın huzuruna getirdiler. Adamcağız bir değneğe ihtiyaç duymadan, gayet iyi yürüyordu. Gözleri oldukça iyi görüyor, kulakları da iyi işitiyordu. Konuşması da gayet düzgündü. Çar ona tohumu gösterdi. İhtiyar tohumu evirip çevirdi, ona iyice baktı ve:

-Çoktandır bu buğdayları göremez olmuştum, dedi.

Sonra tohumu dişiyle ısırdı. Bir parçasını ağzına alip çiğnedi.

-Evet, evet o, dedi.

Çar:

-Anlat bakalım ihtiylar, dedi. Bu buğday ne zaman nerede yetişirdi. Tarlana böyle bir tohum ektin mi? Yahut böyle bir tohum satın aldın mı?

İhtiyar dedi ki:

-Bizim zamanımızda bu buğdaylar her yerde yetişirdi. Bunlarla hem kendimiz beslenir, hem de başkalarını beslerdik. Böyle tohumları eker, böyle buğdayları biçer ve hemen ekerdik.

Çar:

-Söyle bana ihtiyar, dedi. Sen eker miydin, yoksa satın mı alırdın?

İhtiyar gülümseyerek:

-Bizim zamanımızda, ekmeğini alıp satmak gibi bir günahı işlemek kimsenin hatırına gelmezdi. Hiç kimse para mara bilmezdi. Herkesin kendine yetecek kadar ekmeği vardı, dedi.

Çar ona sordu:

-Öyleyse söyle bana ihtiylar. Bu buğdayları nerede ekendin, tarlan neredeydi?

-Bizim zamanımızda toprak Tanrı'nındı. Nerede çift sürersem orası tarlam olurdu. Toprağı paylaşmak yoktu o zamanlar. Hiçkimse "Benim Tarlam" demezdi. Yalnızca emek için "Benim" kelimesi kullanılırdı.

Çar:

-İhtiyar! Senden iki şey daha soracağım. Birinci sorum şu: Böyle buğdaylar eskiden yetişiyordu da şimdi niye yetişmiyor? İkincisi de şu: Torunun iki değnekle, oğlun bir değnekle yürüyor da sen niçin böyle sapasağlamsın, gözlerin cam gibi parlak, dişlerin sağlam, konuşman açık ve düzgün? Dedeciğim bunların nedenlerini anlat bana.

İhtiyar; Çar'a şöyle cevap verdi:

-Bunun nedeni şu: İnsanlar kendi işleriyle uğraşarak yaşamayı bıraktılar. Başkalarının işleriyle uğraşıp, başkalarının haklarına göz diker oldular. Eskiden, bugünkü gibi yaşanmazdı. Tanrı'nın emirleri ne ise onun doğrultusunda yaşanırdı. Herkes kendi işiyle uğraşır, başkalarının işine göz dikmezdi.

Tolstoy-Ateşi Kıvılcımken Söndürmeli

2009-08-13T21:09:00.006+03:00

Yıllar yılı insanları gözlemlemiş, ve çoğunlukla da insanları yüzlerine bakarak tanımaya, onların karakterlerini ayırt etmeye alışmıştım.

Sevdiğim, saydığım ve değer verdiğim insanların yüzlerindeki her ifadeyi konuşmadan anlar olmuştum.

İletişimde bulunduğum bu insanlar da beni her halimden konuşmadan anlıyorlardı.

Fakat ne yapacağımı bilemediğim, nasıl davranacağımı kestiremediğim zamanlar da olmuyor değildi. Zannediyorum ki böyle zamanlar benim yada iletişimde bulunduğun insanların iletişime kapalı olduğumuz zamanlarda oluyordu.

Ara sıra böyle oluyor. Hislerimizi belli etmek istemediğimiz zamanlar bunlar.

Böyle yapmak mı gerekiyor bilmiyorum.

Böyle davranmak belki de zararı ziyanı en aza indirebilir. Mesela öfkeliysek belli etmemek, üzgünsek ağlamamak, gülmek zamanı gelmişse ve gülmemek gerekiyorsa.

Zaten oldum olası duygularımı sözle ifade etmekte zorlanmıştım. Yazmak isteğim o zaman başladı.

Ama konuşmalı diye düşünüyorum bugün,

Zararı yok, birisine kızgınsam söylemeliyim, (sinirim geçince tabi) rahatsızlık duyduğum bir durumda “şu harekete üzüldüm demek”, mutluluğu paylaşmak, sıkıntıyı aktarmak, bu kadar zor olmamalı,

Eksik aksak taraflarımız var, sözlerimizde de bu geçerli, ya karşımızdakini kırarsak, üzersek, ya yanlış anlaşılırsak diye söylemediklerimizde ruhumuz suskunluğa alışıyor.

Bir düşünürün sözü vardı. “Konuşmazsak sözcükleri kaybederiz” diye. Çok haklı görüyorum bu kelimeyi,

Öyle zamanlar oluyor ki hem ailemizle hem de hayatımızdaki diğer insanlarla iletişimi kestiğimizde ve aradan zaman geçince künt hale geliyoruz. Kelimeleri kaybettiğimiz gibi ruhumuzdaki kavrayışlar da bitiyor. Tabiri yerindeyse bir nebattan farksız oluyoruz.

Ne demiş büyüklerimiz. insanlar konuşa konuşa...

nilüfercicegi 08.08.2009

YEŞİL MAVİ TUTKUSU

2009-08-02T00:03:00.023+03:00

Yeşil de kendine çekti insanları, mavi de,

Hangisi daha çok seviliyoruz diye dalga geçtiler birbiriyle,

Halbuki ikisi de ayrı ayrı mutlu ediyorlardı insanları,

Karar verdiler elele verip insanları daha da mutlu edeceklerdi.

Polonezköy'deki ortancalardı renklerin tutkusunu bana anımsatan.

Mavi renkli çiçekler ilgimi çekerdi eskiden beri, doğaya uyumsuz gibi görünseler de gerçektiler ve bir şaheserdiler.

O yüzden uzun zamandır nerde mavi bir çiçek görsem fotoğrafını çekiyorum.

Çiçeklerin mavisi, ağaçların yeşili derken bir de suyun yeşili mutlu etti beni, Ağva'da üzerinde tekne turu yapılan Göksu ve Yeşilçay da bir doğa harikası,

Tabi diğer renkleri de unutmamak lazım,
Şile'deki japon çiçekleri de doğaya başka güzellikler katmıştı.
Dünyanın İkinci büyük feneri olan Şile fenerine giderken yolda karşıladılar bizi,
al-kırmızı gülümsediler, fenerden önce onları yakaladı objektifler,
Şile'nin nemli havasından sonra Ağva daha serin geldi bize,

Köyceğiz ve Dalyan'da olduğu gibi nehirde seyahat etmek, hem de tatlı su ve tuzlu deniz suyunun birbirlerine karıştığı yere tanık olmak da sahip olunan ülke güzelliklerinin farkına varmamız konusunda düşündürdü.

Nehir suyu önde,
deniz suyu ise kumsalın arkasında. Şilenin kayalıklı denizi,

Kerpe'nin merdiven misali oyulmuş kayalarından denize bıçak gibi kendini bırakan yüzme meraklıları,

Türkiye'nin görülmesi gerekli ne de çok güzellikleri varmış diye düşündürdü beni.

Ve dönüş yolunda insan eliyle yapılmış ışıklı bir mavi ağaç da ilgimi çekti.

RENKLER MİYDİ, YOKSA

ONLARI GÖREBİLİYOR OLMAK MIYDI?

İNSANI MUTLU EDEN..!

yağmur ve gölcük

2009-07-14T22:52:00.005+03:00

Hiç üzerinden buğular kalkan bir göl görmemiştim. Bu durumun hiç göremeyeceğim bir doğa harikası olduğunu düşünürdüm.

Öyle değilmiş, bir yaz yağmuru bu büyülü ortamı oluşturabiliyormuş,

Belki göl de sıkılmıştı, bunalmıştı sıcaktan tıpkı bizler gibi, belki keyfi yoktu, olağan bir günde hepimiz için, piknik yaptık, koştuk, yürüdük, fotoğrafladık gölün pürüzsüz yüzünü.

Herşey aynıydı. Ne zaman ki bulutlar kapladı gökyüzünü, çam ağaçları bu durumdan gayet memnun koyu yeşil mor karışımı gülümsediler gökyüzüne, rüzgar da arada kendine getirdi, hem ağaçları hem bizi,

Derken minik minik başlayan yağmur krater gölünün üzerinde kasırga gibi esti, olağan herşey sona ermişti. Ne yapacağımızı bilmeden son anda yetiştiğimiz yapay kamelyanın altınta birçok insan ilk defa birbirimizin farkına vardık,

Gidecek bir yerimiz yoktu, hepimiz orda hapsolmuştuk, ama kimse şikayet etmiyordu, tabiatın ihtişamını izliyorduk, yağmur şiddetle yağıyor, daha ne kadar böyle devam edeceğini kestiremiyorduk, belki bir sel bile olabilirdi.

Ya da yıldırım düşebilirdi. Birbirini hiç tanımayan insanlar arasında küçük sohbetler başladı. Arta kalan yiyecekler paylaşıldı, karpuzlar çocuklara uzatıldı, büyüklere birer bardak çay ikram edildi.

Yağmur bizi bir araya getirdi. Göl ise çok mutluydu sanırım. Yağmur dindiğinde kendine ikram edilen suyu yolluyordu o da gökyüzüne buhar olarak.

Paylaşmak güzeldi.

ADA'LAR

2009-06-19T23:53:00.016+03:00

İstanbulun iki büyük adasına giderken, martı kuşları arkadaşlık ettiler, meğer alışmışlar tekneden atılan ekmeklere havada kapmaya uğraşırlarken çıkardıkları sesler şen gülücükleri andırıyordu.

İnsan doğayla bir bütündü, daha önce teknenin içinde iken onları fark etmemiştik. Kalabalık olup da teknenin en üst kısmına çıktığımızda martılar hoşgeldin dediler, pırıl pırıl mavi gök, beyaz bulutlar, denizin kokusu sarmaladı bizi, birden ruh halimiz değişti. Bir saatten fazla süren yolculuğun nasıl bittiğini anlamadık.

Heybeliada'da kıpkırmızı açmış nar çiçekleri arasından değirmen burnundan fotoğraflar aldık, deniz bir o kadar mavi, yeşil bir o kadar yeşil, ve nar çiçekleri çok alımlıydı.

Büyük ada'nın egzoz dumanı olmayan mavi yeşil dinginliği karşıladı bizi sonra, faytonla çıkılan Aya Yorgi kilisesi yolunda çiçekli bahçeli evler gördük,

Gürültülü ve kalabalık şehir hayatının karmaşasından sonra yapılan hafta sonu gezisi bize çok uzun ve dinlendirici geldi.

Eğer İstanbul'da iseniz kesin gidin, yok uzaklarda iseniz, mutlaka bir gün yolunuzu düşürün Adalar'a.

VARLIĞIMIZ GİBİ

2009-06-02T21:40:00.006+03:00

"Ellerimize dikkat edin. Sürekli açılıp kapanır parmaklarımız. Tutar ve bırakır, bırakır ve tutarız. Bir içe bir dışa. Yumruğumuzu sıktıktan sonra mutlaka açarız. Öyle olmasaydı felçli gibi olurduk. Varlığımız da böyledir. Bir an gelir açılır, bir an gelir kapanır. Kah sıkışır yüreğimiz, kah ferahlar.

Bu tezat gibi görünen haller varlığın özüdür. Kanat çırpan kuşlara bakın. Kanatlarının nasıl hareket ettiğine dikkat buyurun, bir aşağı bir yukarı.

Bir hüzün, bir saadet. Böyledir hayat. Hoş bir kararda, ahenk içinde, dengede."

Elif Şafak/Aşk

2009-05-05T22:29:00.003+03:00

DİNGİN DÜNYAM

2009-03-28T21:55:00.006+02:00

Zaman zaman bana verdiği rahatsızlıklardan yakındığım dünyamda, küçük sıkıntıları görmediğimde daha mutlu olduğumu farkettim.

Çoğunlukla fark ederim. Ama uygulaması zor olurdu.

Bu defa üst üste mi geldiler nedir, yada sıkıldım düşünmekten belkide

Rahat bıraktım kendimi sanki denizin ılık tuzlu suyunda,

Bir de baktım ki batmıyorum, dibe gitmiyorum,

Kendimi kasmaktan vazgeçip anın tadını çıkarttım

Dert ettiklerimi unuttum, dertlendiklerimi de...

Her günüm aynı olmuyor biliyorum,

Eşref saatlerim de oluyor Eşref olmayan saatlerim de.

Her anı eşref saatine dönüştürebilmek için

Unutuyorum bazen dertlerimi

Çok da iyi geliyor, denemenizi tavsiye ederim.

Hiçbirşey yokmuş gibi, yeni doğmuşsunuz gibi,

Tüm sıkkınlıklarımın tuzla buz olduğunu düşünüyorum

Serin bir suyun içindeyim. Ve vücudumda ağrım yok. (Çok şükür)

Hayat daha ne kadar güzel olabilir ki,

Yemeğimi yapacak ve yiyecek ellerim var.

Yolda yürüyeceğim ayaklarım

Güneşin ışıklarını göreceğim bakışlarım

Derin bir iç çekip "NEYE DERT ETMİŞİM Kİ BOŞ YERE BAZI ŞEYLERİ" diyorum

Kendi kendime.

Hayyam'ın bir dörtlüğü takılıyor fikrime

Dert içinde sevinci bul da yaşa;
Haksız düzende haklı ol da yaşa;
Sonu nasıl olsa yokluk dünyanın,
Varından yoğundan kurtul da yaşa.

nilüferçiçeği-28.03.2009

PUANTİYELER

2009-03-21T21:55:00.004+02:00

Uzayda yüzüp duran gezegenler gibi hissederim kendimi bazen, yörüngesinde ama sonsuzda, kendini bilen, ama birçok seçeneği olan,

kendi benliğini korumak amacıyla kalkanlar oluşturan, ama zayıf,

sıradışı hisseden, ama sıradan olan,

kalabalıkta ama yalnız
samimi, ama soğuk olmaya çalışan

zıtlıklarla süslenmiş hayatlarımızın benzer seçenekleri,

Sert görünümlü ve mağrur bir tanıdığım vardı. Geçenlerde görüştük. "Kendimi artık daha yumuşak başlı ve merhametli görüyorum" dedi.

Ben de tam aksine son zamanlarda kendimi duygusuz, ve katı gönüllü gördüğümü belirttim. Yaşananların bizi böyle şekillendirdiğine karar verdik.

Meğer zamanla şekilleniyoruz, mağrur bir insandan mütevazı bir insan oluşabiliyor, yada bunun tam tersi oluyor.

Ömer Hayyam'ın bir dörtlüğü aklıma geliyor.

Yaşamanı akla uydurman gerekir.
Ama bilmezsin akla uygun olan nedir;
Bereket eli çabuktur zaman usta'nın.
Başına vura vura sana da öğretir.

nilüferçiçeği-21.03.2009

BAŞKA BİR DÜNYA İSTANBUL

2008-12-06T20:28:00.009+02:00

Ara sıra gitmek istediğiniz yerler vardır hani, gittiğinizde ruhunuz dinlenir, yenilenirsiniz.

İstanbul da benim için öyle, boğazı görmek, belki bir vapur gezintisi, belki deniz kenarında çayla simit, belki sultanahmette köfte.

Ne zaman bir vesile ile gitsem bir güzel köşesini görürüm. Bu defa da Dolmabahçe sarayını gördüm.

Denizin kıyısında eriyiverecekmiş gibi beyaz ve narin duran bu büyük yapı nelere şahitlik etmemiş ki, Osmanlı'nın son zamanlarını görmüş. Ata'mızı uğurlamış ardından. Satenden yapılmış kan kırmızı ayla yıldız bayrağımız örtüyor Atatürk'ün vefat ettiği yatağını. İnsan duygulanıyor görünce.

Karşılıklı birbirlerini ayakta tutarmışcasına Sultanahmet ve Ayasofya da tarihe tanıklık ediyor.
İstanbulu susuz bırakmamış Yerebatan sarnıcı şimdi ışık ve ses gösterileriyle ağırlıyor konuklarını.

Evet başka bir dünya İstanbul, yaşayan bir şehir.

nilüferçiçeği-30.11.2008

2008-11-23T19:29:00.017+02:00

Dün akşam bir film izledim. Amelie,
Amelie ailenin tek çocuğu, anne ve babası oldukça kuralcı ve şekilci olduğundan içine kapanık bir çoçuk olarak büyümüş ve annesini 6 yaşında kaybetmiş, büyüyor Amelie ve bir lokantada garson olarak çalışıyor. Hayal dünyası o kadar gelişmiş ki kimseyle konuşmaksızın içinde birçok olayları yaşayıp, mutlu oluyor, bazen hüzünlenip ağlıyor.

Elindeki kolonya kapağı yuvarlanıp duvara çarpıyor, ve kırılan fayansın arkasında bir kutu buluyor. Bir çocuğun siyah beyaz fotoğrafı, minik bisikletli oyuncaklar vs. İçinde bir iyilik yapma içgüdüsüyle bu kutuyu ne pahasına olursa olsun ait olduğu kişiye ulaştırmak istiyor. Apartman sakinlerinden bu evde daha önce oturan insanı bulmak için yardım istiyor. O isimde onlarca insan var, ama yılmıyor Amelie herkesle birebir konuşuyor, kutunun asıl sahibini bulunca kutuyu ona kendini göstermeden bırakıyor. Adam yalnız yaşayan biri, kutuyu açınca çok duygulanıyor, ağlıyor, ve yakınlarında olan Ameli'ye dönüp, benim çok güzel bir çocukluğum geçti gidip kızımı ve torunumu bulacağım ve bundan sonraki yaşamımda onları mutlu etmeye çalışacağım diyor. Amelie de ağlıyor.

Yaptığı iyiliğin karşılığını manevi olarak hisseden amelie bu yönde yaşamaya devam ediyor.

Mesela yaşadığı apartmanda kalan yaşlı ve kemikleri cam gibi kırılabilen ve bu yüzden hiç evinden çıkmayan bir adama konuk oluyor. Adam yirmi yıldır her yıl bir yağlıboya tablo yapıyor. Sanatı konusunda birbirleriyle konuşuyorlar. Arkadaş oluyorlar. Kız adamı hayata karşı motive edecek kısa filmler yolluyor adama.

Manavın bir kolu olmayan özürlü çırağına olan kötü davranışlarını hazmedemiyor. Aynı apartmanda oturuyorlar. Bir gün manavın evinin anahtarının üzerinde olduğunu görüyor. Bir yedek yaptırıyor. Devamlı çırağını yavaş olduğundan şikayet eden manavın evinde minik değişiklikler yapıyor.

Manavın kapı kolunu değiştiriyor. Tokmağı içeri alıyor kolu dışarı, kapalı terliklerini bir numara küçüğü ile değiştiriyor. Odasındaki abajurun elektrik teline bir topluiğne batırıyor. Ve elektrik açılınca patlıyor. İçkisinin içine tuz koyuyor. Manav devamlı uzaktaki annesini telefondaki sabitlediği 1 tuşuna basarak arıyor. O numaraya psikiyatri merkezinin telefonunu kaydediyor. Manav telefonu açınca karşısında psikiyatri merkezini buluyor.

Sonuçta o kendine çok güvenen ve çırağını beğenmeyen adam işini yapamaz oluyor. Tabi çırak işinde mükemmelleşiyor. Herkes de onu çok seviyor. Alış verişler artıyor.

Başka bir dairede kocasına yıllarını vermiş ama ihanete uğramış bir kadının kocasından aldığı eski mektupları okuyor kadın Amelie'ye. Kadının kocası uçak kazasında ölmüş, hem ihaneti kendine yediremiyor. Hem de kocasını seviyor.

Bu kadının da eski mektuplarından kesip biçip yapıştırıp yeni bir mektup yapıyor. Sonra mektubu eskiterek uçak şirketi tarafından kadının evine postalıyor. Mektupta kocanın kadını ne çok sevdiği ve ona yaptıklarından dolayı özürleryer alıyor. Yıllar sonra gelmiş bu mektup kadının bu kısırdöngü hayatından çıkmasını sağlıyor.

Babasına gidip geliyor, babası sabit fikirli bir insan, yıllar önce işinden emekli olurken ona verilen cüce heykelini boyayıp karısının mesarına dikiyor. Kız her defasında babasına seyahat etmesini yeni yerler görmesini söylüyor bunun ona iyi geleceğini bildiriyor Ama adam yerinden kıpırdamıyor. Bir gece babasının kaldığı eve gelip cüceyi annesinin mezarından çalıyor. Adam cüceyi göremeyince bu işe akıl erdiremiyor. Bir süre sonra cücenin Moskova Kızıl meydanda çekilmiş fotoğrafı geliyor babasının eline, bir süre sonra İngiltere Özgürlük anıtı ile, bir süre sonra Amerika, daha sonra İtalya. Baba yine akıl erdiremiyor.

Çöpçatanlık yapıyor bazen.

Takıntıları olan okuldan arkadaşının takıntısını ortaya çıkarıyor. Otomatik fotoğraf çeken kulübesinde yırtılmış fotoğrafları toplayıp kolleksiyon yaptığını görüyor arkadaşının. Yırtılan fotoğraflar aynı kişiye ait, ama fotoğrafları çektirip niye yırtıp attığını çözemiyor arkadaşı. Hayatını bu işi açıklamak için sıkıntıya sokuyor. Amelie bu fotoğrafın sahibini arıyor ve bir gün buluyor. Meğer bu adam bu otomatik fotoğrafhaneler bozulunca gelip tamir eden biriymiş ve test için fotoğrafını çekip yırtıyormuş. Bu takıntıdan da kurtarıyor arkadaşını

Ama amelie yalnızlık çekiyor, evde kek yapacakken hamur kapartma tozunun olmadığını görüyor ve hayalinde arkadaşının ona hamur kabartma tozu aldığını hayal ediyor. Biraz sonra arkadaşı geliyor Amelie kapıyı açmıyor ama arkadaşı tekrar geleceğini söylüyor, aynı binada oturan yaşlı cam kemikli adam da kıza bir kısa film göndermiştir. Fırsatları kaçırmamasını söylüyor. Aslında kendi kendine mutlu olan ve başka kimseye ihtiyacı yokmuş gibi davranan Amelie fikrini değiştirip kapıyı açıyor ve karşısında yalnızlığını paylaşacak arkadaşını buluyor.

Babası uzun seyahatlere çıkıyor, Amelie yaptığı iyilik ve güzelliklerin karşılığını alıyor, Sabrının ve yardımseverliğinin geri dönüşlerini mutlulukla yaşıyor.

2008-11-09T21:33:00.005+02:00

Şartlarınızın büyük bir kısmı sadece algıdır. Herhangi bir soru sormaksızın kabul edilmiş, kendi kendinize empoze ettiğiniz sınırlardır. Kutunun içinde kalmak demek, kendi sınırlarınızın içinde kalmak demektir. Bir kuantım atılımı yapabilmeniz için birkaç sınırı aşmanız gerekebilir. Zihninizin aşina olduğu güvenli yerlerden uzaklaşarak daha önc e hiç gitmediği yerlere ulaşabilmesi için esnetilmesi gerekir.

Kuantum Düşünce Yöntemi Kitabından-James J.Mapes

2008-10-18T20:08:00.015+03:00

Endişe, muazzam bir sters yaratan ve kendi kendine devam edebilen bir döngüdür. Bir endişe savaşına yakalandığınız zaman; yaratıcı ve tedbirli seçimlerin oluşumu duraksar ve bu, kırılması zor bir alışkanlıktır. Peki nasıl durduracaksınız?

Bu durumun bir kez farkına vardıktan sonra, kendinizi endişenin sesinden daha yüksek bir düşünce ya da sesle bastırmaya çalışın. Sadece "Dur!" diye bağırın. Saçma gelebilir ama işe yarar.

Kuantum Düşünce Yöntemi

2008-10-01T21:27:00.002+03:00

OLASILIĞI GÖREMİYOR OLMANIZ
VAR OLMADIĞI ANLAMINA GELMEZ.

Kuantum Düşünce Yöntemi

2008-09-23T22:01:00.003+03:00

Alçakgönüllü olun, çünkü dünyadaki en kötü şey sizinle aynı malzameden; kendinize güvenin çünkü yıldızlar da sizinle aynı malzemeden.

Nicholai Velimirovich-St.Sava'nın Yaşamı Kitabından

RAMAZAN GELDİ

2008-08-31T20:57:00.006+03:00

En son geçen yıldı uğurlamıştım, bir yıl geçti ve yine geldi ramazan, yıllar öncesi ramazanı yaşarken fikrimde yerleşenler her yıl yüzeye çıkıp beni aynı duygularla çevreliyor.

Tüm aile iftarı beklerkenki birliktelik,

Sahurdaki telaş, uyumak ve uyanmayı unutmak fikri,

İftara çok az kala fırından alınmış üstü çörek otlu çıtır pideler,

Yardıma ihtiyacı olanlara yardım etmedeki huzur,

Güllaç,

Dua,

Bereket,

Bayrama hazırlık

Ve Bayram

Yaşanılası anlar sunmuş ramazan bize, birliktelik öyle güzel duyumsanıyor ki, genelde iftar yemeği hazırlarken ve yemek esnasında iftar programlarını izliyorum. İl il hangi dakikada iftar yaptığımızdan tutun da dünyanın bir ucunda da aynı olayların cereyan etmesi bana neşe ve sevinç veriyor.

Düşünüyorum bazen bireysel yaşamak mı insanı mutlu ediyor, yoksa koca bir toplum olarak mı? Diye

İşte bu soruyu “Ramazan ayında Topluca Yaşamak daha mutlu ediyor beni” diye cevaplıyorum.

Umarım tüm aylar birlik ve beraberlik içinde yaşarız. Her güzel şeyi paylaşır, her güzelliği birlikte görürüz…

nilüfer çiçeği – 31.08.2008

kendin olmak

2008-08-20T20:51:00.004+03:00

Aşağıda kendiniz olmayla ilgili sıralanmış bazı maddeler var. Çok az insan kendini tam olarak bu listede bulacak, ancak size uyduğuna içtenlikle inandığınız maddeleri işaretlerseniz, kendinizi en açık biçimde ortaya koymuş olursunuz.

1. Lehte veya aleyhte olsun her şart altında dengesini korur.

2. Her zaman duygularını kontrol eder.

3. Üstlendiği her şeyde kendine inanır ve güvenir.

4. Hiç kimse ve hiçbir şeyden asla yakınmaz, şikayet etmez.

5. Kimseyi asla karalamaz ve yargılamaz.

6. Her konuda ve herkese karşı açık fikirlidir.

7. Hiç kimse veya hiçbir şeyden korkmaz.

8. İşlerinde amacı belirlidir.

9. Bir görüşü açıklamadan önce olgulara dayandığından emin olur.

10. Irkçı veya dinsel önyargıları yoktur.

11. Her konuda uzman gibi davranmaya çalışmadan her konuda kendi için düşünür.

12. Kendiyle ve insanlıkla barışıktır.

13. Geçmişi inceleyerek gözlerini geleceğe çevirir.

14. Pozitif tutumunu korur.

15. Suçlarken yavaş, bağışlarken hızlıdır.

16. İnsanlar dürüst hatalar yaptığında bunlara izin verir.

17. Başkalarına zarar veren hiçbir işlemden yarar sağlamaz.

18. Tüm zorlukları ve yenilgileri faydaya dönüştürür.

19. Yenilgiye uğradığında, tüm yenilgilerin geçici olduğunu bilir.

20. Hayatta bir temel hedefi vardır ve buna ulaşmakla meşguldür.

21. Amacından ayrı düşecek olursa, bu tecrübeyi analiz ederek bundan yarar kazanır.

22. Hayatı tam olarak olmasını istediği, hep beklediği gibidir.

23. Eksiksiz ve samimi işbirliğiyle kazanmayı kolay bulur.

24. Görünür bir nedeni olsun ya da olmasın, her şeyin olabileceğini bildiği için hayal kırıklığına karşı güçlüdür.

Bu değerlerin dörtte üçüne sahipseniz; kendi hayatını yaşayan, kendi aklının tanıyan, korkusuzca kendisi olan birisi olduğunuzun farkına varmışsınız demektir.

YAPABİLİRİM-MOTİVASYONUN BÜYÜSÜ

HAZIRLAYAN : İlyas BURAK

DÜŞÜNCEMDEKİ ÇERÇEVE

2008-08-10T20:27:00.004+03:00

Parmak kemiklerim inceden sızladı, şarkılardan arta kalmış hatıralardan içimde bir dinginlik gözlerim benden uzaklara takıldı. İçinde büyüttüğün imgeler asla yok olmuyor, bilhassa zaman geçtikçe düşüncelerinizde oluşan çerçeveyi büyütüyorsunuz.

Hafızanızda oluşan dağ manzarasına zaman zaman bulut ekliyor, ara sıra güneş açtırıyorsunuz. İçinde bazen ırmak geçiyor, bazen gece oluyor, bazen gündüz.

Bir parça mutluluk varsa onu eksilten ya da artıran bizleriz.

Kavramlara biz anlam yüklüyoruz, birimiz için soğuk başkasına çok soğuk değil aslında, aynı şeye biz daha çok üzülürüz bir başkası hiç, biz küçük bir davranıştan mutlu oluruz. Bir başkası farkına bile varmaz.

Bu evrende boşluk diye bir şey yok, her şeyin bir yeri ve anlamı var. Ve hiç bir şey tesadüf değil,

İnsan benliğini büyüten yaşanmışlıklar var, insan yaşamadan anlayamayacağı, ne kadar da öğüt dinlese, kitap okusa, kursa gitse anlayamayacağı duyumsamalar.

Zıtlıkların anlam kazandığını insan yaşayarak öğreniyor. Zorladığın görüntüyü elde edemezken, içini ısıtacak bir başka görüntü beliriyor. Görmek için düşünceni özgür bırakman gerekecek belki, vazgeçeceksin olmamışlıkları.

Varlığın da yokluğunda kıymetini bilmek için gelir gider gönüllerimiz, ne oldu? Nasıl oldu? Derken akar hayat, sonra gülümseyerek bakarsın yaşadıklarına iyisiyle kötüsüyle bir ömür akıyordur, ama geçen vakti kayıp saymazsın.

nilüferçiçeği-05.08.2008

2008-08-04T21:36:00.003+03:00

Atı nasıl süreceğinizi bilmek yetmez,
nasıl düşmek gerektiğini de bilmelisiniz.

Meksika Atasözü

Küçük şeyler

2008-07-10T20:05:00.013+03:00

En iyi şeyler

küçük çıkınlarda taşınırmış.

küçük bir beden

çoğu kez büyük bir ruha yataklık edermiş.

ufak balıklar lezzetli olurmuş.

ateşe küçük odunlar atılırsa alevler artarmış,

büyük odunlar ateşi söndürebilirmiş.

her küçük şey mutlaka işe yararmış,

bir çok küçük

bir büyük edermiş.

sağanak dediğimiz

küçük damlacıklardan ibaretmiş.

ufacık bir yağmur

kocaman bir toz bulutunu yok edebilirmiş.

muazzam bir aydınlık

küçük bir delikten görülebilirmiş.

saman çöpü

rüzgarın yönünü gösterirmiş.

bütün hasat

Bir kıvılcım yüzünden elden gidebilirmiş.

büyük bir geminin batması için

küçük bir delik yeterli imiş.

çok veren malından,

az veren canından verirmiş.

yükte hafif olmak

pahada ağır olmaya engel değilmiş.

deve büyükmüş ama ot yermiş,

şahin küçükmüş ama et yermiş.

İnsan küçük bir adama iyiliği dokunduğu zaman

cömertliği öğrenebilirmiş,

büyük adama iyilik ederse öğreneceği şey ızdırap olurmuş.

büyük adamın büyüklüğü devam ediyorsa,

Bunun sebebi Onun küçük adamlara gösterdiği

ihtimam imiş.

büyük makineleri küçük çarklar çalıştırırmış

küçük başlangıçlar olmadan büyük sonuçların sağlandığı vaki değilmiş......

Alıntı

2008-07-04T22:21:00.005+03:00

Yalanlamak ve reddetmek için okuma.
İnanmak ve her şeyi kabullenmek için de okuma.
Konuşmak ve nutuk atmak için de okuma.
Tartmak, kıyaslamak ve düşünmek için oku.

Francis Bacon

HAYATTAN NE ÖĞRENDİM....

2008-06-28T22:59:00.007+03:00

Ağır bir ÖSS sorusu gibiydi Esquire dergisininki... "Hayattan ne öğrendiniz?"
Verilen süre içinde aklıma gelenleri aşağıda yazdım.
Yanlışların doğruları götürmeyeceğini umuyorum:
* * *
Sonsuz bir karanlığın içinden doğdum. Işığı gördüm, korktum. Ağladım.
Zamanla ışıkta yaşamayı öğrendim. Karanlığı gördüm, korktum.
Gün geldi sonsuz karanlığa uğurladım sevdiklerimi...
Ağladım.
* * *
Yaşamayı öğrendim.
Doğumun, hayatın bitmeye başladığı an olduğunu; aradaki bölümün, ölümden çalınan zamanlar olduğunu öğrendim.
* * *
Zamanı öğrendim.
Yarıştım onunla...
Zamanla yarışılmayacağını, zamanla barışılacağını, zamanla öğrendim...
* * *
İnsanı öğrendim.
Sonra insanların içinde iyiler ve kötüler olduğunu...
Sonra da her insanın içinde iyilik ve kötülük bulunduğunu öğrendim.
* * *
Sevmeyi öğrendim.
Sonra güvenmeyi...
Sonra da güvenin sevgiden daha kalıcı olduğunu, sevginin güvenin sağlam zemini üzerine kurulduğunu öğrendim.
* * *
İnsan tenini öğrendim.
Sonra tenin altında bir ruh bulunduğunu...
Sonra da ruhun aslında tenin üstünde olduğunu öğrendim.
* * *
Evreni öğrendim.
Sonra evreni aydınlatmanın yollarını öğrendim.
Sonunda evreni aydınlatabilmek için önce çevreni aydınlatabilmek gerektiğini öğrendim.
* * *
Ekmeği öğrendim.
Sonra barış için ekmeğin bolca üretilmesi gerektiğini...
Sonra da ekmeği hakça üleşmenin, bolca üretmek kadar önemli olduğunu öğrendim.
* * *
Okumayı öğrendim.
Kendime yazıyı öğrettim sonra...
Ve bir süre sonra yazı, kendimi öğretti bana...
* * *
Gitmeyi öğrendim.
Sonra dayanamayıp dönmeyi...
Daha da sonra kendime rağmen gitmeyi...
* * *
Dünyaya tek başına meydan okumayı öğrendim genç yaşta...
Sonra kalabalıklarla birlikte yürümek gerektiği fikrine vardım.
Sonra da asıl yürüyüşün kalabalıklara karşı olması gerektiğine aydım.
* * *
Düşünmeyi öğrendim.
Sonra kalıplar içinde düşünmeyi öğrendim.
Sonra sağlıklı düşünmenin kalıpları yıkarak düşünmek olduğunu öğrendim.
* * *
Namusun önemini öğrendim evde...
Sonra yoksundan namus beklemenin namussuzluk olduğunu; gerçek namusun, günah elinin altındayken, günaha el sürmemek olduğunu öğrendim.
* * *
Gerçeği öğrendim bir gün...
Ve gerçeğin acı olduğunu...
Sonra dozunda acının, yemeğe olduğu kadar hayata da lezzet kattığını öğrendim.
* * *
Her canlının ölümü tadacağını, ama sadece bazılarının hayatı tadacağını öğrendim

Kim yazdı ise eline sağlık - alıntı

RUHU GENİŞ OLMAK,

2008-06-22T21:29:00.002+03:00

Ruhunu geniş tutmasını erken öğrenebilmiş kişi, sonra dünyayı içine sığdırabilir

Stefan Zweig

EFES, MERYEM ANA, ŞİRİNCE

2008-06-15T22:40:00.044+03:00

Birbirine mesafe olarak yakın ve bir o kadar farklı ortamlar, Efes'in halk kütüphanesi, Meryem Ana Evinin huzuru ve Şirince Köyünün doğal güzellikleri bir araya gelince multi-vitamin oluyorlar.

Üç günlük 19 Mayıs tatil gezimiz bize sanki çok uzun bir süre ve birçok yer görmüş duygusunu tattırdı.

Seyahat için çok talep olduğundan otobüs bileti bulamayınca trenle seyahate karar verdik। Biraz uzun ama pek de güzel oldu.

Efes gezimizin güzel geçmesinde yanımızda bulunan Veysi Bey'e eşine ve ailesine, aracıyla bizi neşeli ve güvenli bir yolculuğa çıkaran İzmir/Kemalpaşa'lı Mesut Bey'e de ayrıca teşekkür etmeliyim.

İzmir ili Selçuk ilçesi sınırlarında bulunan Efes'in İsa'dan önce 2000 yılından beri var olduğu biliniyor. Hellenistik ve Roma çağlarında en görkemli dönemlerini yaşayan Efes Bizans Çağında tekrar yer değiştirmiş, Bugün gezilen Efes ise, Büyük İskender’in generallerinden Lysimakhos tarafından M.Ö. 300 yıllarında kurulmuş.

Celsus kütüphanei MS.135 yılında yapılmış, 15 metre yüksekliğinde tek bir salondan oluşuyor, Ön cephe kolonları arasında yer alan 4 kadın heykeli " Akıl ", " Kader ",İlim " ve " Erdem " öğelerini sembolize etmekte. Bu heykellerin orijinalleri Viyana Müzesi’nde bulunmakta imiş. Parşömen ruloların,kitaplıkta nemden etkilenmemesi için iki tarafı tuğladan örülmüş kapalı raflarda korundukları belirtiliyor.

liman yolu,

Büyük tiyatro,
Küretler caddesinden celsus kitaplığı çok güzel görünüyor.
Yedi Uyurlar; tarihi çağlarda yaşamış, Yamliha, Mekselina, Meslina, Mernuş, Debernuş, Saznuş ve çoban Kefeştatyus isimli yedi gencin başından geçen mucizevî bir olayı anlatır. Yedi Uyurlar mucizesi Kuran’ın 110 ayetten meydana gelen Kehf Suresinde (18.sure) 8 ile 25. ayetleri arasında anlatılır.

Yedi Uyurlar öyküsüne göre, çok tanrılı dinin hüküm sürdüğü kentte yedi genç adam Hıristiyanlığa ve tek tanrıya inanmışlar. O sırada yöreyi yöneten zalim kral tebasının tüm dinsel özgürlüğünü sıkı kontrol altına almış, bu baskıdan kurtulmak için çare arayan gençler bir mağaraya sığınmışlar, orada uykuya dalmışlar ve 309 yıl uyumuşlar, günümüzde yedi gencin mezarı Efes antik kentinin dışında doğuya doğru sapan yolun sonunda bulunmakta.
İzmir ili Selçuk ilçesine 9 km. uzaklıkta, 420 m. yükseklikteki Bülbül Dağı üzerinde bulunan Meryem Ana Kilisesi ve evi ;
Hz. İsa’nın ölümünden sonra Aziz Jean tarafından Hz. Meryem’in buraya getirildiğine inanılmış,
Papa 23.Johannes 1961 yılında burasını bir haç yeri olarak ilan etmiş.

Yolumuz Şirince Köyüne de uğradı। Önceleri adı Çirkince denmiş ama bence Şirince;

İzmir/Selçuk'a 8 km.uzaklıkta bulunan bu rum köyü 1923'te Türk-Yunanistan nüfus mübadelesi sonucu bir Türk köyü haline gelmiş, zeytin, üzüm ve incir yoğun bir şekilde üretilmekte ve işlenmekte. Köyden aldığımız taş sıkma sızma zeytinyağı sabah kahvaltısı için çok lezzetli ve hafif.

Bu arada unutmadan Selçuk'tan Kuşadasına yönelen yolda Emekli Öğretmen Ayhan Çetin ve Eşinin hazırladıkları Maket köyü belirtmeden geçemeyeceğim. Eğer yolunuz Selçuk'a düşerse mutlaka ziyaret edin. İncelikle hazırlanmış maketlerin bahçeden başlayarak ve en inceleri (kapalı ortamdaki) minyatür köy hayatı canlandırmaları muhteşem. Maket Köy hakkında bilgi alayım derken Sayın Muzaffer CELLEK'in blogunda çok güzel bir yazısına ulaştım. Kendisini de kutluyorum. Maket Köy ile ilgili yazısını okursanız maket köyü canlı bir şekilde anlattığını göreceksiniz. http://blog.milliyet.com.tr/Blog.aspx?BlogNo=56265

Bornova'da açılan alış veriş merkezi forum Bornova açık bir alana kurulmuş ve mağazalar tek katlı olarak hazırlanmış, hem rahat geziliyor, hem de oluşturulmuş minik havuzların kenarında serinleyebiliyorsunuz.

Gelinciklerle süslü tren yolumuzdan dönerken birçok yer gezmiş olmamıza rağmen, yorgunlumuz az oldu. Bunda gördüğümüz yerlere olan merakımız etkili diye düşünüyorum. Bir dahaki gezide görüşmek üzere...

21 Mayıs 2008 nilüferçiçeği

2008-06-15T22:33:00.001+03:00

Mutlu bir yaşam, kendi doğası ile uyumlu olandır.

Seneca

KIBRIS'TAYDIM

2008-05-31T15:34:00.047+03:00

Yavru Vatan Kıbrıs'ı görmek uzun zamandır içimde olan bir istekdi. 1990 yılından beri hemen hemen her yıl gitmeyi düşünmüş ve ertelemiştim. Nihayet bu yıl hiç plan yapmadığım halde gitme olasılığım oldu. Kıbrıs'a ayak basana kadar da içimdeki Kıbrıs'a gitme fikri güncellenmedi. Uçağımız ERCAN hava alanına inince içimdeki sevinç inanılmaz bir hal aldı.

Kıbrıs’ın bilinen tarihi, Milat'tan önce 15'inci yüzyıla kadar uzanır. Ada M.Ö. 15'inci yüzyılda, Hitit egemenliğinde bulunuyordu. Hitit egemenliği M.Ö. 1450 yılında Mısır ile yer değiştirdi. Bu tarihten itibaren Kıbrıs'ta M.Ö. 450 yılına kadar Mısırlılar egemen oldular.M.Ö. 1320 yılında Ada bir ara tekrar Hitit egemenliği altına girdi. Daha sonra sırası ile Finike, Asur, tekrar Mısır, Persler, Photomeler, Roma ve Bizans Ada üzerinde egemenlik kurdular.

M.S. 395 yılında Roma'nın doğu ve batı olarak ikiye ayrılmasıyla birlikte Ada'nın Bizans egemenliğine girdiğini görüyoruz. M.S. 638 yılında İslam komutanlarından Ebubekir'in Kıbrıs'a çıkmasıyla Ada'nın önemli yerleri Müslümanların eline geçti. M.S. 647'de Halife Osman zamanında da bütün Ada İslam egemenliği altına girdi. Kıbrıs'taki İslam egemenliği, Ada Bizans İmparatoru Nikepheros Phossas'ın 964 yılında Ada'yı yeniden ele geçirmesiyle sona erdi. 1191 yılında çok kısa bir süre İngiltere kraIı Aslan Yürekli Richard'ın eline geçti. 1192'de yine çok kısa süre, Templer Şövalyeleri Ada'da egemen oldular. 1192-1189 yılları arasında da Lusignan'ların yönetimi altında kalan Ada,1425 ve 1426 yıllarında Memlük'lerin saldırısına uğradı. Kısa bir süre de Ceneviz egemenliğine girdi. Sürekli Memlük saldırıları sonunda yıkılan Lusignan'ların yerine Venedikliler geçti.

15. Yüzyılın sonlarında doğu Akdeniz'e egemen olan Osmanlı İmparatorluğu, siyasi, stratejik, ekonomik ve dini nedenler'ın etkisiyle Kıbrıs'ı ele geçirdi. Kıbrıs'ta üslenen Venedik korsanlarının Türk deniz ticaretine verdikleri büyük zararlar da Kıbrıs'ın ele geçirilmesinde başlıca etkenlerden biri oldu.

1 Temmuz 1570 tarihinde, 50 bin asker ve 80 top taşıyan Osmanli Filosu, Kıbrıs'a çıkarma yaptı. Kıbrıs çetin savaşlardan sonra ancak bir yılda alınabildi. Kıbrıs'ın en kuvvetli kalesi olan Magosa'nın 1 Agustos 1571'de teslim olmasıyla bütün Ada Osmanlı İmparatorluğu’nun eline geçmiş oldu.
Kıbrıs 1571 yılından 1878 yılına kadar tam 308 yıl Osmanlı egemenliğinde kaldı.

Uzun zaman Osmanlı idaresinde kalmış bu adaya , Padişah II. Selim, adada kalan 20 bin civarında askerin yanısıra 10 bin civarında sanatkar ailenin de Kıbrıs'a gönderilmesini kararlaştırır.Bu amaçla çıkarılan bir "Sürgün Hükmü” ne göre Anadolu, Karaman, Rum ve Dülkadriye Kadıları şehir ve kasabalarda oturan zenaat ve meslek sahipleri arasında seçme yaparak, her on haneden bir hanede yaşayan aileleri Kıbrıs'a gönderirler.

Megali İdea fikri ortaya atılana kadar, iki halk Osmanlıların adil yönetimi altında barış içinde bir arada yaşadı. Denebilir ki adadaki iki halkın barış içinde bir arada yaşadığı tek dönem fiilen Osmanlı İdaresi altında yaşanan bu 307 yıllık dönemdir. Bu dönemde yerel halkın büyük bölümünün mensup olduğu Ortodoks dinine ait ibadet yerleri yeniden açılmış, Hristiyanlar tam bir ibadet özgürlüğüne kavuşmuştur.

20 Temmuz 1923 Lozan Anlaşması’nın 20. maddesi ile Ada hukuken de İngiltere'ye bırakıldı.
İngiliz yönetiminin ilk yıllardan itibaren Rumlar Enosis (Kıbrıs’ın Yunanistan’a ilhakı) taleplerini tırmandırmaya başlamışlardır.

Yunanistan'ın Kıbrıs'ı talep etmesi 30 Aralık 1918 yılında gerçekleşti. 18 Ekim 1828 tarihinde İngiltere, Rusya ve Fransa'ya bir nota veren Yunanistan, resmen ilk kez Enosis fikrini ortaya atmış ve adanın kendisine bağlanmasını istemiştir.

20 Temmuz 1974’te Mutlu Barış Harekatını gerçekleştirdi. Türk Barış Harekâtı, Kıbrıs’ın Yunanistan’a bağlanmasını engelleyerek adanın bağımsızlığını korumuş, Kıbrıs Türklerini topluca imhadan kurtarmış ve Kıbrıs sorununun gerekçi, hakça ve kalıcı bir çözüme ulaştırılması için gerekli siyasi ve coğrafi zemini oluşturmuştur.

Self-determinasyon (Geleceklik Hakkı ya da Self Determinasyon, ulusların geleceklerini kendilerini tayin etmeleri ilkesidir. Bu deyiş, Türkçe'de kısaltmasıyla birlikte Ulusların kendi kaderlerini tayin hakkı (UKKTH) şeklinde de geçer.) hakkını kullanan Kıbrıs Türk Halkı,

15 Kasım 1983'de Federe Meclis'in oybirliği ile aldığı bir kararla, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'ni ilan ettiğini dünyaya duyurdu. (kaynak KKTC Tanıtma Dairesi)
Kıbrıs'ta görülmesi gerekenlerden birisi St.Hilarion Kalesi, kaleye ulaşmak için Girne-Lefkoşa karayolunun Boğaz bölgesinde kaleye ulaşan dağ yolunu kullanmanız gerekiyor.

Beşparmak Dağları’nın kuzeye bakan eteklerine inşa edilmiş bir kaledir. Rivayete göre St. Hilarion Kalesi, tarihte ilk kez Filistinli St. Hilarion tarafından ikametgah olarak kullanılıyordu.

Manastır, Türklere karşı korunmak amacıyla 11'inci yüzyılda daha sağlam hale getirildi. St. Hilarion Kalesi’nin İngilize ait yanları da var. Aslan Yürekli Riçard olarak bilenen Richard I, bir süre için Kıbrıs adası ile kalelerini kontrol eden kişidir. Ancak Aslan Yürekli Riçard, 1191 yılında Lefkoşa’daki hasta yatağında yatırken, St. Hilarion Kalesi Guy de Lusignan tarafından teslim alınmıştır. Guy de Lusignan bu dönemde çeşitli önlemler alarak kaleyi daha da sağlamlaştırmıştır.

Bundan sonraki dört yıl boyunca St. Hilarion Kalesi, savaşların en önemli noktası haline geldi, Kıbrıs adasının bağımsızlığına uzanan yolda önemli bir rol oynadı. Bu savaşların ardından yaşanan 140 savaşsız yıl içinde ise kalede birçok yenilikler yapıldı, burası Lüzinyan kraliyet ailesi için dinlenilebilecek rahat bir yazlık olarak kullanıldı.

St. Hilarion Kalesi üç bölümden oluşur. Kalenin en üst bölümü, üzerinde oturduğu dağın tepesinin iki uçlu olması nedeniyle Dydimus (İkizler) olarak bilinir. En alt bölümde kalenin askerleri, atlar ve diğer malzemeler dururdu.

Bronz çağı sonlarına doğru Anadolu ve Yunanistan’dan Kıbrıs’a göç eden kabileler tarafından inşa edildiğini öğrendiğimiz Salamis antik şehri; Truva kahramanlarından ve Salamis adası kralı Telamon'un oğlu Tefkros tarafından kurulmuş, Salamis antik kentinde günümüzdeki kalıntıların çoğunun Roma dönemine ait. Salamis’te mimari kalıntılar olarak sur ve liman, spor alanı (Gimnazium), hanlar, pazar yerleri, bedestenler, antik tiyatro bulunuyor.

Salamis Harebeleri de gezilecek yerlerden, geçmişi İÖ 11.Yüzyıla dayanan kent Finikelilerle sıkı ticaret ilişkileri olan bir şehir, Pers,Mısır ve Roma egemenliğinde kalmış, spor alanı, tiyatro ve bazilikadan oluşuyor.

Barış Manastırı (Abbe De La Paix) olarak da bilinen ve MÖ. 12. yüzyılda inşa edilen manastır bir Roma çağı ürünü.

Karaoğlanoğlu Şehitliğini ürpeti içinde dolaştık
Lefkoşa’da bundan başka görülmesi gereken en önemli yerlerden biri de Büyük Han; Büyük Han’ın inşası için emri Kıbrıs’ın ilk Osmanlı yöneticisi Muzaffer Paşa, 1572 yılında vermiş. Han’ın mimarî yapısı o dönemlerde Anadolu’da inşa edilenlerle birebir benzerlik taşıyor. Tamamıyla taştan inşa edilmiş olan Han’ın içinde tam 68 oda ve 10 dükkân bulunuyor. Büyük Han’ın tam ortasında da çok güzel, küçük bir mescid var. Lefkoşa belediyesi orkestrası konuklarını müzikle ağırlıyor.

Mavi Köşk; Güzelyurt yakınlarındaki Çamlıbel mevkiinde Makarios'un avukatı, aynı zamanda zamanın en büyük silah kaçakçısının köşkü,

Lefkoşa'da "Barbarlık Müzesi" haline getirilen, Binbaşı Dr. Nihat İlhan'ın eşi ve 3 çocuğunun küvette katledildiği ev, 42 yıl önce yaşanan olayların sessiz tanıklığını yapmaya devam ediyor. "Kanlı Noel" olarak bilinen 21 Aralık 1963'te adada Rumların Türklere karşı başlattığı saldırılardan en korkuncunun yaşandığı tek katlı ev, Kıbrıs Barış Harekatı'ndan sonra 1975'de onarılarak tekrar düzenlenmiş, Kapıdan girişte sağda, kırmızı boyalarla üzerine akan kan görüntüsü verilen Aralık 1963 yazısının göze çaptığı müzenin tavanında, olaylardan kalma kurşun izleri, siyah kare içinde ziyaretçilere gösteriliyor. 24 Aralık 1963 gecesi Kıbrıs Türk Kuvvetleri Alayı Doktoru Binbaşı Nihat İlhan'ın eşi Mürüvvet İlhan ve çocukları Murat, Kutsi ve Hakan'ın katledildiği banyo, cam bölmeyle kapalı tutuluyor. 3 çocuk ve annesinin küvetteki katledilmiş halini gösteren fotoğraf da müze de sergileniyor. Müzede, eski Cumhurbaşkanı Rauf Denktaş'ın
sözleri yer alıyor,
Magosa Kalesi ile karşılıklı Namık Kemal Zindanını görmek mümkün.

Selimiye Camii; 1209'da yapımında başlanan katedral, çeşitli istilacıların yağmalarına uğramış ve 1571'de Kıbrıs'ın en büyük camisine dönüştürülmüş,caminin adı, Kıbrıs'ın fethi sırasında padişah olan II. Selim'in anısına 1954'te Selimiye olarak değiştirilmiş,

Lala Mustafa Paşa Camii; Osmanlı zamanında bünyesine minare eklenerek camiye çevrilmiş;camiye kıbrısın fethinde önemli görev alan sadrazam Lala Mustafa paşanın da adı verilmiş,
Magosa Kalesinden Lala Mustafa Paşa camii görüntüsü pek güzel.

Adada yaşamak nasıl bir duygudur, orada yaşayanlar daha iyi bilirler, yalnız ben kısa süre içinde birçok tarihi eseri görmek, deniz ve bahar güneşini birlikte hissetmekten çok mutlu oldum. Kıbrıs'ın ve halkının sonsuza dek mutlu kalmasını diliyorum.

nilüfer çiçeği-04 Mayıs 2008

YOL

2008-05-21T21:34:00.003+03:00

"Yol sadece onu incelediğimiz zaman görünür hale gelir."

Alman Fizikçi Werner Heisenberg-Kuantım Düşünce Yöntemi Kitabı-Clive Cussler

bir günün cebi

2008-04-23T21:41:00.002+03:00

İçine koyacak şeyiniz varsa, bir günün BİN cebi vardır.

F.Nietzsche

2008-04-19T21:24:00.003+03:00

Dostum, olan olmuş, vahlanma boşuna;
Dünyayı kara zindan etme başına,
Yaşamana bak, elinden tek gelen bu;
Olacakları danışan varmı sana

Hayyam

ŞİFALI BİR BİTKİ

2008-04-12T21:41:00.011+03:00

Bursa'da Cumalıkızık Köyü'ne gitmiştik. Son zamanlarda ünlenmiş bu köy, diziler çevriliyormuş burda. Evleri pek güzel, sokakları şirin mi şirin.

Büyük çakıl taşlarından arnavut kaldırımları var. Ordayken yağmur yağıyordu. Hemen o geniş ahşap kapılı evlerden birine girdik. Tandır ekmeği kokuyordu. Hanımlar sağ tarafta gözleme yapıyorlar. Beyler çay servis ediyorlardı.

Yemek yemek amacıyla girmemiştik ama mis gibi ekmek kokuları, billur çaylar ilgimizi çekti. Çay eşliğinde gözleme yedik.

Yağmur biraz diner gibi oldu. Çıktık dışarı köyün hanımları tezgahlar kurmuşlar, ev reçelleri, ekmekler, tarhana, erişte ve yörede yetişen ilkbahar mevsimine ait bitkileri hem tanıtıp hem de satıyorlardı.

Herkes ilgisini çeken ürünü aldı. Benim de ilgimi yemyeşil ve tazece duran ısırgan otu çekti.
Çok faydalı bir bitki olduğunu duymuştum. Ama nasıl pişirileceğini bilmiyordum. Sordum. Yemeği de salatası da oluyor dediler.

Ankara'ya döndükten sonra aldığım bu sebzeyi yıkadım. İnsanın elini dalıyor biraz. Eğer dayanamam diyorsanız eldiven giyip yıkayın, lakin romatizma ve gut hastaları eğer ellerinde ağrı şikayetleri varsa eldiven giymesinler çünkü sızılarına çok iyi geliyor. Deneyerek öğrendik.

Yıkayıp ayıklanan ısırganı çok az haşlıyorsunuz. Diğer taraftan zeytinyağında bir baş soğanı pembeleştirip, biraz da salça ekleyip üzerine haşlayıp tekrar doğradığınız (iriyse) ısırganı bırakıyorsunuz. Sonra istediğiniz adet yumurtayı çırpıp üzerine barıkıp harlı ateşte yumurtalar dağılacak şekilde pişiriyorsunuz.

Haşladığımız suyu içebilir ya da çorbalara katabiliriz. Üstelik çok lezzetli.

Isırgan otu kavurmasını da afiyetle yiyorsunuz. Çok lezzetli ve yararlı olduğunu daha sonra araştırdım. Kanı temizlemek, kan yapmak, iltihaplı hastalıklarda haşlayıp suyunu içmek faydalıymış.

Bir arkadaşım da kayınvalidesine kanser sonrası kemoterapiden sonra vücudun kuvvetlenmesi için tohumlarını balla karıştırıp yedirmiş. Sonuç çok başarılıymış, yurdumuzun bu güzel bitkisini tanıyalım ve kullanalım. Faydasından başka zararı olmadığını düşünüyorum.

Afiyet olsun.

BURSA’DA ZAMAN

2008-04-08T20:53:00.017+03:00

Bursa'da eski bir cami avlusu,
Küçük şadırvanda şakırdayan su.
Orhan zamanından kalma bir duvar...
Onunla bir yaşta ihtiyar çınar
Eliyor dört yana sakin bir günü.
Bir rüyadan arta kalmanın hüznü
İçinden gülüyor bana derinden.
Yüzlerce çeşmenin serinliğinden
Ovanın yeşili göğün mavisi
Ve mimarilerin en ilahisi.

Bir zafer müjdesi burda her isim:
Sanki tek bir anda gün, saat, mevsim
Yaşıyor sihrini geçmiş zamanın
Hala bu taşlarda gülen rüyanın
Güvercin bakışlı sessizlik bile
Çınlıyor bir sonsuz devam vehmiyle.
Gümüşlü bir fecrin zafer aynası,
Muradiye, sabrın acı meyvası,
Ömrünün timsali beyaz Nilüfer,
Türbeler, camileri eski bahçeler,
Şanlı hikayesi binlerce erin
Sesi nabzım olmuş hengamelerin
Nakleder yadını gelen geçene।

Bu hayalde uyur Bursa her gece,
Her şafak onunla uyanır, güler
Gümüş aydınlıkta serviler, güller
Serin hülyasıyla çeşmelerinin.
Başındayım sanki bir mucizenin,
Su sesi ve kanat şakırtısından
Billur bir avize Bursa'da zaman,

Eveet, Ahmet Hamdi Tanpınar'ın Bursa'yı anlatan bu güzel şiiri bizi Bursa'da gezdirdi. Osmanlının kuruluşu,tarih ve doğa güzellikleri karşıladı bizleri. Büyük çınar ağaçları, Hacı İvaz ve Karagöz, Uludağ biz büyük şehrin insanlarına oksijen dopingi oldu.

Bursa kadar yıllık çınarlar onları dikip yetiştirmiş atalarımızdan yadigar hala yaşamak için köklerini uzatıyorlar toprağa

Bir yanda nüktedan tavırlarıyla halkın sevgisini kazanmış Hacivat-Karagöz hala yaşıyor sanki orada.

Yeşil Cami'nin adını aldığı çinileri gözlerimizi kamaştırıyor, ne zengin bir kültürümüz var demekten kendimizi alamıyoruz

Uludağ ise bize Nisan ayında kayak keyfini yaşatıyor. Hava ılık, güneş var, ve bembeyaz karlar ellerinizde. Bir mucize yaşadığınızı sanıp gözlerinizi kapatıyorsunuz, açtığınızda mucize hala devam ediyor.

Emir Sultan Türbesini, Ulu Camiyi, Tophanedeki saat kulesini ve oradan Bursa'nın kuşbakışı görünüşünü,
Yeşil Türbeyi, Osman Gazi ve Orhan Gazi'nin türbelerini görüp ne "güzel bir ülkede yaşıyorum" diyebilmek çok güzel bir duyguymuş,

Sizlerin de görmeniz dileğiyle...

nilüfer çiçeği-05-06 Nisan 2008

ÖĞRENMESEYDİM,

2008-04-01T21:33:00.004+03:00

Ağıtlar yakar ağlardım,
Sevmek bana MAHZUN DURMAYI öğretmeseydi.

Seni nasıl sevdiğime şaşırmazdım,
Sevmek bana MAHZUN DURMAYI öğretmeseydi.

Anneme babama olan ömürlük sevgimi farketmezdim,
Sevmek bana MAHZUN DURMAYI öğretmeseydi.

Yazgıya isyanım olurdun,
Sevmek bana MAHZUN DURMAYI öğretmeseydi.

Hapislerden kaçışım olurdun,
Sevmek bana MAHZUN DURMAYI öğretmeseydi.

Vatanımın sınırı olurdun, korurdum bir ömür,
Sevmek bana MAHZUN DURMAYI öğretmeseydi.

Ağzımda sözüm, yaprağımda dalım olurdun,
Sevmek bana MAHZUN DURMAYI öğretmeseydi.

Sevmediğim insanları sevmediğimi anlamazdım,
Sevmek bana MAHZUN DURMAYI öğretmeseydi.

Sıradan olurdum ben de DİĞERLERİ gibi,
Sevmek bana MAHZUN DURMAYI öğretmeseydi.

VE "SEVMEK CANIMI ACITMASAYDI"

BU SATIRLARI YAZMAZDIM.

31.03.2008-23:30-nilüfer çiçeği

2008-03-31T20:06:00.003+03:00

HAYATI RENKLERİNİZLE BOYAYIN

2008-03-30T21:41:00.001+03:00

İster sarı, kırmızı ya da mavi, hangi rengi seviyorsanız onla boyayın hayatınızı.

“Aman niye böyle boyadın” diyenlere

“Öyle istedim” deyiverin

Rutinden çıkmak mı istiyorsunuz. Çıkın O zaman

Yeter ki sizi anlatsın yaptıklarınız.

Ruhunuza bir güzellik yapın, beden yaşlanır ama ruh ne yaşlanır ne de eskir. Bir çocuk gibi coşkuyla mı yaşamak istiyor, bırakın öyle yaşasın.

Kendinizi nasıl mutlu hissediyorsanız öyle yaşayın.

Başka insanların hayatı gibi yaşamak Özgür bir ruha ağır gelebilir.

Sabah işe akşam eve hayatı olan insanların rutinlerini bozmaları iyi bile gelebilir kimisine

Bir gün akşam eve yarım saat geç geleceğinizi bildirin, yolunuzun üzerinde olup da uğramadığınız bir dosta uğrayın.

Ya da evinize bir mesafe önceden araçtan inip, yürüyerek gidin.

Hayatın rutin grisinin içine biraz pembe katıverin bakalım neler hissedeceksiniz.

Bazı insanları ise değişiklik rahatsız edebilir. Onlarla aranızda fark vardır. Onlar sizdeki ışığı görmeyebilirler YA DA siz onlara sıra dışı geliyorsunuzdur.

Neyse sözüm rutin yaşantılarından ayrılmak istemeyenlere değil zaten,

Rutini bozulan insanlar huzursuz olurlar ve sonra mutsuz. Çözüm üretmekte zorlanırlar ya da öyle görünürler.

Hayatı size geldiği gibi kabul ederseniz, fikirleriniz özgür kalır, Odaklarınızı değiştirir ve değişenleri görme yeteneği kazanırsınız.

Rutin insanlar ise nasıl yaşarlar biliyor musunuz.? Örneği alır ve aynısını uygularlar.

Oysa özgün insan Örneğe bakar, ondaki farkı görür, değiştirir, kendi hayatına uygular, kendini yansıtır.

Kendini yansıttıkça kendi iyileri, kendi doğruları, kısacası kendi çizgisi olur.

Rutinde yaşayan insanlar için ise başkalarının doğruları vardır. O, kendisine “İYİ İNSAN” desinler diye yaşar. Samimi duygularını köreltmiş, hatta unutmuştur.

İçtenlik, samimiyet, dürüstlük,

Kendi kendimizle baş başa kaldığımızda da, insanlarla olduğumuzda da bu ilkelerimizi koruyabiliyorsak, yani kısacası ÖZÜN SÖZÜN BİR İSE

SEN KENDİNLE BARIŞIKSIN DEMEKTİR.

Kendine barışık insan çevresine de barışıktır. Kendisine saygı duyduğu için başkasına da saygı duyar. Kendi duygularını kalıplara sığdırmadığı gibi, insanları da kalıplara koymaz.

Kendine uyanı alır, uymayanı bırakır ZORLAMAZ HAYATI.

KISACASI “KENDİSİ OLUR”.

nilüfer çiceği-30,03,2008

2008-03-29T10:02:00.006+02:00

Büyük ve yüksek şeyleri görebilmek için,

onlara göre bir ruhumuz olması gerekir.
Yoksa onlarda, kendi çamurumuzu görürüz.

Doğru bir kürek suda eğri görünür.
Önemli olan, bir şeyin görülmesi değil,
Nasıl görüldüğünün bilinmesidir.

Montaigne, denemeler

2008-03-24T20:51:00.003+02:00

Bu sabah yoldan geçerken ağaçların çiçek açtığını gördüm.

Üzülme, suç Senin değilmiş,

İçimdeki kıpırtıların nedeni BAHAR'mış...

ARİSTO MANTIĞI

2008-03-23T19:47:00.006+02:00

Her şeyin gerçekleştirmek istediği bir VAROLUŞ AMACI vardır, ve DEĞİŞİM, bu amacın gerçekleşmesi için DOĞAL OLARAK ortaya çıkar.

2008-03-22T18:58:00.003+02:00

Asalet Boyda değil Soyda Olmalı.
İncelik Belde değil Dilde Olmalı.
Doğruluk Sözde değil Özde Olmalı.
Güzellik Yüzde değil Yürekte Olmalı.

Anonim

2008-03-13T21:31:00.002+02:00

Sen olmak isterdim. İyileştiren olmak, pak eden olmak, söndüren olmak, can’ı besleyen olmak, can olmak, tarafsız olmak renksiz/tatsız olmak gibi, herşeye kucak açmak her rengi taşır gibi… Şifamsın…

Seni seviyorum… Sen olmak, seninle olmak isterdim ey su… Susuzluğum hasretindir…

Hayatın bu kürek mahkumu yorgunluğunu taşıyamadığım zamanlar bir anda uçmak senin gibi, ne güzel olurdu. Ruh hafifliğinde tavaf etmek, tavaf etmek, tavaf etmek… Şehirlerden yükselen yılgın nefesleri katıp önüne serin sabahlar bırakmak.

Çocuk gülücüklerine kar olup yağmak, bir çiğ tanesi güzelliğine bürünmek, hayat ne kadar değişse de, haller ne kadar değişşe de özünde aynı kalmak…

Kinli hançerlerden damlayan kanları bile alıp bağrına usul usul, bilge bilge yürümen, çok bilmenin büründüğü sırlı sessizliğe bürünmen. Endamınla ağır ağır süzülmen ey su.

Boşuna değil eskilerin “derdini suya söylersen o getürür Allaha” demeleri. Senden başkası var mı ki ademlerin derdlerine dayanabilsin. Dinlesin dertleri de taş çatlamasın, ağaç kurumasın, insan sararmasın.

Sense sabırla dinleyip, katarsın bilgeliğine herşeyi. Belki konuşursun da, derde dertlenirsin, “su” dersin, su dilini, şu dilini ögrenmeyi istemez mi insan."Sızıyı gideren su / suyun sızladığını kimseler bilmez...*". Ey su, can/su.

Gözlerimi aldı su
Düşlerime daldı su
Beni aşka saldı su
Yakan tadın kaldı su.

Elinden tutsam suyun
Canından tutsam suyun
Sıcağını duysam suyun
Cana vuslat olsun su.

Ne cenkler efsanedir sesinde, nice firakler yansıdı yüzüne, nice vuslatlara şahitsin. Bak şurda Aliş ile Züleyha destanı bir keder gibi acıtıyor çağlayışını.. Fakir ümitler, çocuk ağlamaları, şahların dünya düşleri, aşıkların sırları maviye boyadı seni ağırlığında... Onun için bu hüzünlü yürüyüşün, onun için aynı düşler aynı sırlar her yudumunda insanların.

Şimdi ılgaz dağlarının ıssız göllerinde yüzüne hilal düşmüştür, için için kıpırdamaktasındır... Rüzgar yüzünde üfül üfül çocuk öpücükleri... Zerreler bedenımde kıpır kıpır dalgalanır hilalle. Yıldızlar göz kırpar...

Görkemli yalnızlıklar büyütür kendini uzak diyarlarda... Sesindeki musiki tanınmaz, kimse bilmez gizli kalmışı. Ne aradığını bilmeyenlerin sessiz ruhlarında bir canhıraş çığlıktır hep: “su... su... su...”

Bense en şehirli halimi takınıp seni seyrederim... Adımlarımı kendi haline bırakırım sokaklara. Bir sen kalırsın bende, bir de susuzluğum...

Cana hasret kaldı can / Suya hasret kaldı su
Cana hasret kaldı su / Suya hasret kaldı can.

İsmet Özel

2008-03-10T21:35:00.001+02:00

Dünyanın modern ozanlara ihtiyacı var.

Dan Brown-Davinci Şifresi Kitabından

ÖNCE BEN

2008-03-08T21:58:00.005+02:00

Hayat bizleri öyle şekillendirdi ki, "kendim" demeyi unuttuk.
Sorumluluk alarak yetiştik, sevgiyi saygıyı öğrendik ailemizde, doğru olmayı, dürüst olmayı, düzgün insan olmayı öğrendik. Ailemize ve çevremize faydalı olmaya çalıştık.

Helal kazanmaya, israf etmemeye, yardıma ihtiyacı olana el uzatmayı öğrendik, dünya telaşımızın içinde üstümüze düşenleri yaptık. İyi evlat, öğrenci, çalışan olmak için uğraştık.

Damlaya damlaya göl olur atasözü bizi anlattı bazı zamanlar,

Sıkıntımızı üzüntümüzü açığa vurmak bize göre değildi belki, üzülenle üzüldük, ağlayanla ağladık.

Hüznü erdem zannettik, halbuki gülümsemek erdem imiş.

Üzüntü damlaları biriktikçe mutsuz olmayı sınadık.

Mutlu olmak için "ÖNCE BEN" deneceğini öğrendik.

Meğer ne kolaymış yaşamak, ne rahatmış hayat, ne güzelmiş dünya

Önce kendimi sevdim seveli insanları daha fazla sever oldum

Önce kendime değer verdim vereli diğer insanları daha iyi anladım

Önce kendim için yaşayınca çevreme daha mutlu baktım

Belki bencil bulacaksınız beni, ama hiç öyle değil

Önce ben diyeli, beni mutlu etmeye çalışalı dünya daha bir renklendi

Kendime dönünce yeteneklerimi keşfettim. Kendi özgünlüğümü hissettim

Tabii ki "vesile"lerim vardı bu yolda. Onların duacısıyım.

Sizden "Önce Ben" demenizi istiyorum. Siz kendinizi farkedince diğer bireyleri ve onların özgün'lüklerini de farkediyorsunuz.

nilüferçiçeği-08.03.2008

2008-03-07T20:47:00.002+02:00

Yaşama Anlam Ve Boyut Katan İki şeyin önemi

İki şey "Kalitesiz İnsan" ın özelliğidir :
1- Şikayetçilik
2- Dedikodu

İki şey çözümsüz görünen problemleri bile çözer :
1- Bakış açısını değiştirmek
2- Karşındakinin yerine kendini koyabilmek

İki şey yanlış yapmanı engeller :
1 - Şahıs ve olayları akıl ve kalp süzgecinden geçirmek
2- Hak yememek

İki şey kişiyi gözden düşürür :
1- Demagoji (Laf kalabalıklığı)
2- Kendini ağıra satmak (övmek, vazgeçilmez göstermek)

İki şey insanı "Nitelikli İnsan" yapar :
1- İradeye Hakim Olmak
2- Uyumlu Olmak

İki şey "Ekstra Değer" katar :
1- Hitabet ve diksiyon eğitimi almak
2- Anlayarak hızlı okumayı öğrenmek

İki şey geri bırakır :
1- Kararsızlık
2- Cesaretsizlik

İki şey ömür boyu boşa kürek çekmemeni sağlar :
1- Baskın yeteneği bulmak
2- Sevdiğin işi yapmak

İki şey başarının sırrıdır :
1- Ustalardan ustalığı öğrenmek
2- Kendini güncellemek

İki şey başarıyı mutlulukla beraber yakalamanın sırrıdır :
1- Niyetin saf olması
2- Ruhsal farkındalık

İki şey milyonlarca insandan ayırır :
1- Sorunun değil, çözümün parçası olmak
2- Hayata ve herşeye yeni (özgün, orijinal, farklı) bakış açısıyla yaklaşabilmek

İki şey gelişmeyi engeller :
1- Aşırılık (mübaġla, abartı, ifrat, tefrit)
2- Felakete odaklanmış olmak

İki şey çözüm getirir :
1- Tebessüm (gülümseme)
2- Sükut (susmak)

(Alıntı)

2008-03-05T21:48:00.001+02:00

"Zambaklara, onların nasıl geliştiklerine bakın;
Onlar ne çırpınıp didinir, ne de fırıl fırıl dönerler।

Eckhart Tolle-Şimdinin Gücü Kitabından

YANKI

2008-03-02T11:01:00.007+02:00

Küçük kız babasıyla kırda geziniyordu. Birden ayağı takıldı ve düştü. "Ahhh" diye bağırdı. Bir

"Ahhh"
daha duydu. Kalktı ayağa dönüp etrafına baktı.Babasından başka kimse yoktu. Endişeyle bağırdı bu defa "KİMSİN"

cevap "KİMSİN", kız sinirlenmişti,

"Sen Bir Korkaksın Çık Saklandığın Yerden"

Ses Geldi "SEN BİR KORKAKSIN...."

Kız öfkeyle babasına döndü bu durumu anlamak istiyordu.

Babası dağlara doğru yüksekçe seslendi. "SEN MUHTEŞEMSİN"

Cevap "SEN MUHTEŞEMSİN"

Kız şimdi de gülmeye başladı. Baktı babasına öylece,

Buna "YANKI" denir. Ama aslında "HAYAT"tır.

Hayat daima sana, senin verdiklerini geri verir.

Hayat yaptığımız davranışların aynasıdır.

"Alıntı"

gizem ve merak

2008-02-29T21:21:00.006+02:00

Ruhlarımızı ayakta tutan gizem ve merak'tır.

Dan Brawn-Davinci Şifresi Kitabından

HERŞEYDE HAYIR GÖRMEK...

2008-02-25T20:13:00.003+02:00

" Olur ki hoşunuza gitmeyen bir şey, sizin için hayırlıdır ve olur ki, sevdiğiniz şey de sizin için bir şerdir. Allah bilir de siz bilmezsiniz." (Bakara Suresi, 216) Şöyle geçmişe doğru bir bakıp bugüne kadar yaşadıklarınızı kısaca gözden geçirecek olursanız, uzun yıllara sığan olayların aslında dakikaları aşmadığını görürsünüz. Bir zamanlar çok önemli olduğunu düşündüğünüz, kimi zaman heyecanla kimi zaman endişeyle kimi zaman da merakla beklediğiniz tüm olaylar sizin için artık birer hatıra olmuştur. Tüm bunlardan dünyevi anlamda geriye kalan sadece hafızanızdaki bir kaç hatıradır. Ancak tüm bu zaman dilimi içerisinde sarf etmiş olduğunuz her söz, göstermiş olduğunuz her tavır, aklınızdan geçirdiğiniz her düşünce, Allah Katında sizin adınıza saklanmış durumdadır. Allah'ın hayatınız üzerindeki mutlak hakimiyetini ve hikmetli yaratışını fark ederek geçirirseniz, karşınıza çıkan tüm olayları hayra yorup, Allah'ın tüm kaderinizi en hayırlı şekilde yarattığının şuuruna varırsınız. Allah'a iman eden bir insan zahiren terslik veya hata gibi görünen bir olayla karşılaştığında, aslında bunun kendisi için mutlaka en hayırlısı olduğunu bilmelidir. "Aksilik", "terslik", gibi görünen olayları ise ancak ibret gözüyle görüp ders alır. Ne var ki insan kimi zaman aceleci yapısı nedeniyle karşılaştığı olaydaki hayrı hemen görmek isteyebilir. Eğer bunu o an için göremezse, kendisinin zararına olacak şeylerde ısrarcı ve inatçı bir tavır sergileyebilir. Kuran'da insanın bu aceleci yönü şöyle bildirilmiştir: İnsan hayra dua ettiği gibi, şerre de dua etmektedir. İnsan pek acelecidir. (İsra Suresi, 11) Genellikle insanlar hayatları boyunca karşı karşıya kaldıkları inişler ve çıkışlar karşısında farklı tepkiler verebilirler. Olaylar arzuladıkları şekilde geliştiği ve menfaatlerine bir zarar gelmediği sürece olumlu tepkiler verir ancak beklenmedik gelişmelerle karşılaştıklarında hemen isyan eden bir tavır içerisine girerler. Olayların sonuçlarına göre bu isyankar tavırları daha da şiddetlenir. Temelde ortak olan bu karakteri günümüz toplumlarının genelinde görmek mümkündür. Ancak bu insanların bir kısmı memnuniyetsizlikle karşıladıkları bu olaylar karşısında yine de "vardır bir hayır" ya da "hayırdır inşallah" gibi sözler sarf etmeyi de ihmal etmezler. Ancak bu kimselerin bu konuşmaları tamamen bir ağız alışkanlığından ya da toplumda adet haline gelmiş olmasından kaynaklanır. Yoksa büyük çoğunluğu ağızlarıyla söyledikleri gibi yaşadıkları olaylarda gerçekten de bir hayır aramazlar. Günümüz toplumu insanları sürekli olarak gelecekleri için planlar yaparlar ve bu planlarının her zaman kendi tasarladıkları şekilde gelişmesini beklerler. Bu yüzden de ani gelen bir hastalık veya beklenmedik bir kaza ile karşılaştıklarında bir anda tüm yaşamları alt üst olur. Çünkü kendi yaptıkları planlar içinde hastalık veya kaza gibi bir olaya hiç yer vermemişlerdir. Bu yüzden de bu insanlar böyle bir durum oluştuğunda hemen isyankar bir tutum içine girerler. "Niye benim başıma böyle bir olay geldi?" gibi kader gerçeğine son derece ters bir davranış gösterirler. Bu mantıkla hareket eden, dinden uzak insanlar için bir hastalık veya kaza anında tevekkül etmek ya da karşılaştıkları olaya hayır gözüyle bakmak mümkün değildir. Kader gerçeğini kavrayamamış olan bu insanlar, başlarına gelen bir hastalığın sebebi olarak yalnızca virüsleri veya mikropları görürler. Yine aynı şekilde bir trafik kazası geçirdiklerinde, bunun tek sebebinin kötü araba kullanan bir insan olduğunu zannederler. Halbuki gerçek böyle değildir. Hastalığa sebep olan her mikroorganizma, veya insana zarar veren her araç, her insan Allah'ın sebep olarak yarattığı varlıklardır. Ve bu varlıkların hiçbiri başıboş değildir; tümü ancak ve ancak Allah'ın kontrolü ile hareket etmektedirler. Çünkü kader bir bütün olarak yaratılır. Ve sonsuz kudret sahibi Allah'a teslim olan, O'nun sonsuz Aklına ve Rahmetine güvenip dayanan insan için hastalık da, kaza da, musibet de sonu hayırla bitecek geçici imtihanlardır. Önemli olan, Allah'a iman eden, O'nun yaratmış olduğu kadere teslim olan insanların bu tür zorluk ve hastalık anlarında gösterecekleri güzel ahlaktır. Hastalıklar ve kazalar, müminlerin sabırlarını ve ahlaklarının güzelliğini gösterebilecekleri bir dönem ve Allah'a yakınlaşmak için çok önemli imtihan ve fırsattır. Allah Kuran'da zorluklar karşısında gösterilecek sabrın önemini bir Kuran ayetinde şöyle belirtir. Her nefis ölümü tadıcıdır. Biz sizi, şerle de, hayırla da deneyerek imtihan ediyoruz ve siz Bize döndürüleceksiniz. (Enbiya Suresi,35) Oysa ki hastalık insana aciz olduğunu ve Allah'a muhtaç olduğunu hatırlatır।Hastalıkla birlikte sağlıklı olmanın, Allah'ın bir lütfu ve nimeti olduğu daha iyi anlaşılır। İnsan ciddi bir hastalıkta dünyanın geçiciliğini, ölümü ve ahireti daha çok düşünür hale gelebilir ve İnsanın Allah'a olan duası ve yakınlığı artar. Allah'tan gelen hayır ve hikmetin kesintisiz devam ettiğini bilir. Bu hakikati kavramak dünyada mümin için büyük bir nimettir.

(Alıntı)

HARELER

2008-02-22T20:49:00.005+02:00

Gözleri harelendimi; bakmazdım gözlerine
Bilirdim ki başkaları var bakışlarında,

Usanırdım onsuzluğumdan ve onun bensizliğinden
Uzaklaşır, kendi içime döner, sessizliği yaşardım

Ne zamanki usanır etrafındakilerden
Bir merhaba deyiverirdi bazen,

Ne kadar uzaklaşmıssa ruhum
Işık hızıyla yaklaşırdı birden,

O gün mutlu olurdum, ertesi gün de
Niye neşesiz olduğumu söylemediğim gibi
Mutluluğumun nedenini de anlatmazdım

Nilüfer Çiçeği-22.02.2008

Kabağın Sahibi Vardır Elbet!

2008-02-21T20:32:00.005+02:00

Vaktiyle bir derviş, nefisle mücadele makamının sonuna gelir. Meşrebin usulünce bundan sonra her türlü süsten, gösterişten arınacak, varlıktan vazgeçecektir. Fakat iş yamalı bir hırka giymekten ibaret değildir. Her türlü görünür süslerden arınması gereklidir.. Saç, sakal, bıyık, kaş, ne varsa hepsinden. Derviş, usule uygun hareket eder, soluğu berberde alır.

- Vur usturayı berber efendi, der.

Berber dervişin saçlarını kazımaya baslar. Derviş aynada kendini takip etmektedir. Başının sağ kısmı tamamen kazınmıştır. Berber tam diğer tarafa usturayı vuracakken, yağız mı yağız, bıçkın mı bıçkın bir kabadayı girer içeri. Doğruca dervişin yanına gider, başının kazınmış kısmına okkalı bir tokat atarak:

- Kalk bakalım kabak, kalk da tıraşımızı olalım, diye kükrer.

Dervişlik bu... Sövene dilsiz, vurana elsiz gerek. Kaideyi bozmaz derviş. Ses çıkarmaz, usulca kalkar yerinden. Berber mahcup, fakat korkmuştur. Ses çıkaramaz. Kabadayı koltuğa oturur, berber tıraşa başlar. Fakat küstah kabadayı tıraş esnasında da sürekli aşağılar dervişi, alay eder:

'Kabak aşağı, kabak yukarı.'

Nihayet tıraş biter, kabadayı dükkândan çıkar. Henüz birkaç metre gitmiştir ki, gemden boşanmış bir at arabası yokuştan aşağı hızla üzerine gelir. Kabadayı şaşkınlıkla yol ortasında kalakalır. Derken, iki atın ortasına denge için yerleştirilmiş uzun sivri demir karnına dalıverir. Kabadayı oracığa yığılır, kalır. Ölmüştür. Görenler çığlığı basar. Berber ise şaşkın, bir manzaraya, bir dervişe bakar, gayri ihtiyarî sorar:

- Biraz ağır olmadı mı derviş efendi?

Derviş mahzun, düşünceli cevap verir:

- Vallahi gücenmedim ona। Hakkımı da helal etmiştim. Gel gör ki kabağın bir sahibi var. O gücenmiş olmalı!

Alıntı

2008-02-20T21:28:00.002+02:00

Güzel anıları saklamanın en iyi yolu onları yenileriyle tazelemektir.

Francis Bacon

2008-02-19T21:08:00.005+02:00

Bir ortamda disiplini sağlamak için ille de kişilerin korkmaları gerekmiyor. O Ortamdaki davranışı düzenleyecek, paylaşılan değerlerin olması da, ortama disiplin getirebiliyor.

Doğan CÜCELOĞLU-SAVAŞÇI Kitabından

2008-02-18T21:49:00.005+02:00

BASİT ŞEYLERİ GÖRMENİN PEK ÇOK YOLU VARDIR

DAVİNCİ Şifresi-Dan Brown

2008-02-14T20:34:00.002+02:00

Sevgilisi olanın olmayanın,

Olup da yok gibi olanın,
Yok da var gibi olanın,
Olmayıp da çok isteyenin,
Oluyor da ne oluyor diyenin,
Olduğu için çok mutlu olanın,
Olmadığı için çok mutlu olanın,
Onsuz olamayanın,
Onunla hiç olamayanın,
Herşeye rağmen yüreğinde her
daim aşka
yer olanın,
O zaman kısacası herkesin,
sevgililer günü kutlu olsun,
Sevgi hep sizinle olsun, yüreğinizde
aşka
hep yer olsun.
Yüzünüzden gülücükler, kalbinizden
kelebekler eksik olmasın…

(alıntı)

YER BULAMAMAK

2008-02-12T21:33:00.000+02:00

Nicedir hayatımızda sevgiye yer bulamadığımızı düşündüm. Bize sevgiyi anlatan bir olayı haber yapamıyoruz. Bize sevgiyi anlatan bir kişiyi dinlemiyoruz. Bize sevgiyi anlatan bir duyguyu görmüyoruz. Bize sevgiyi anlatan bir yazı yazmıyoruz, böyle bir yazıyı okumuyoruz.
Bir Polanya filminde Nazi dönemi anlatılıyordu. Nazi komutanı güzel bir evi komutanlık merkezi yapmıştı.Evin güzel sahibesi üst kata çıkmıştı ve az görünüyordu.Komutan bu kadına âşık olduğunu anladı ve aralarında şöyle bir konuşma geçti:
- Madam, aşkımız beni zayıf düşürüyor.
- Hayır komutan, sevginiz sizi insan yapıyor.
İnsan ruhu da doğanın bir parçasıdır ve doğa gibi boşluk kabul etmez. İçinde sevgiyi barındıramayan insan nefretle dolar ve insanlıktan uzaklaşır.
Nefret etmeden birine kötülük yapamazsınız.
Nefret etmeden birini öldüremezsiniz.
Nefreti içinde barındırmak isteyen insan önce kendisinden nefret etmek zorundadır.
İçinde nefreti yaşatan insan yüreğindeki sevgiyi kovmuştur. Artık onu bulması çok zordur ve bunun ağır bedelini ödeyecektir.
Sevgisizlik ağır bir yüktür ve insan bundan kurtulmak için çok kötü şeyler yapar.

Acımak sevgi değildir, üstünlüğün kabulüdür.
Hoşgörü sevgi değildir, istemediğine katlanmaktır.
Bağımlılık sevgi değildir,gereksinmen in karşılanmasıdır.
Sevgi, değer vermesini bilmektir.
Sevgi,yaşama hakkını kabul etmektir.
Sevgi, varolmaktan kıvanç duymaktır.
Sevgi, birlikte olmaktan sevinç duymaktır.
Sevgi, eşitliğin duyumsanmasıdı r.
Sevgi, bütün yapay ayrımların hayattan çıkarılmasıdır.
Sevgi, bilinçtir.
Sevgi, insan olmaktır.
Sevgiyi hayatımızdan kovduk ve yerine parayı koyduk.
Para için yaşıyoruz, para için eğitim görüyoruz, para için meslek ediniyoruz, para için çalışıyoruz, para için birbirimizi çiğniyoruz, para için birbirimizi aldatıyoruz, para için savaşıyoruz.

Sevgiyi hayatımızdan kovduk ve yerine üstün olmayı koyduk.
Üstün olmak için yaşıyoruz, üstün olmak için yarışıyoruz, üstün olmak için kendimizden başkasının aşağı olmasına çalışıyoruz.
Sevgiyi hayatımızdan kovduk ve nefreti içimize çağırdık.
Birbirimizden nefret ediyoruz nefretle yaşıyoruz, nefretle çalışıyoruz, nefretle dövüşüyoruz, nefretle öldürüyoruz.
Para, üstün olmak ve nefret etmek hayatımızı dolduruyor.
Hayatımız da savaşlarla, dünyayı yağmalamakla, birbirimizi boğazlamakla geçiyor.
Sevginiz olmadıktan sonra daha çok paranız olsa, daha üstün olsanız, daha çok toprağınız, eviniz arabanız, malınız olsa ne olur?

Sevginiz yok ve hiç bir şeyiniz yok.
Belki de yeniden öğrenmemiz gereken budur

(Alıntı)

BAŞARI,

2008-02-11T22:23:00.001+02:00

Başarı,
Çok ve sık gülmek,
Çocukların sevgisini ve akıllı insanların saygısını kazanmak,
İçtenlikli eleştirilerin kıymetinin anlamak ve kötü arkadaşların yoldan çıkarma girişimlerine dayanabilmek,
Güzeli anlamak,
Başkalarında en iyiyi bulmak,
Sağlıklı bir çocukla, güzel bir bahçe ya da saygın bir sosyal durumla biraz daha iyi bir dünya bırakabilmek,
Hatta tek bir kişi bile olsa, birilerinin siz yaşadığınız için daha rahat nefes aldığını bilmektir...

Emerson

2008-02-09T23:08:00.000+02:00

BEN SEN

2008-02-09T21:24:00.000+02:00

Birisi, sevgilisinin kapısına gelip kapıyı çaldı. Sevgilisi, "kapıyı çalan kim? deyince, "Benim" diye cevap verdi. Sevgilisi, "Git, senin içeri girme zamanın değildir. Böyle manevi nimetler sofrasında, ham kişinin yerin olamaz. Ham kişiyi, ayrılık ateşinden başka ne pişirebilir? Nifaktan, iki yüzlülükten onu ne kurtarabilir?" dedi.

O zavallı adam kapıdan döndü, tam bir yıl sevgilisinin ayrılığıyla yanıp yakıldı. Ayrılık ateşiyle yanıp pişerek tekrar döndü, geldi, sevgilisinin evinin etrafında yine dolaşmaya başladı. Kapıya vardığında, ağzından sevgiliyi incitecek bir söz çıkmasın diye yüzlerce korkuyla, edepli edepli kapının halkasını çaldı. Sevgilisi içerden, "Kim o? deyince, "Ey gönlümü alan sevgili! Kapıdaki de sensin" diye cevap verdi. Sevgilisi, "Mademki şimdi sen bensin, ey ben, gel içeri gir! Bu ev dardır, iki kişi sığmıyor" dedi.

İğneye geçirilecek iplik, iki ayrı iplik olursa, ucu çatallaşır da iğneden geçmez. Mademki sen birsin, gel bu iğneden geç!

Mevlana'dan düşündüren hikayeler-Şaban Karaköse

... ÖLÜM

2008-02-05T22:12:00.000+02:00

BİR AYRILIK, BİR YOKSULLUK, BİR ÖLÜM

Karacaoğlan'ın dizelerindeki acı, zaman zaman hepimizin kapısını çalıyor, gelin girmedik ev olurmuş da, ölüm girmedik ev olmazmış,

Bir büyüğümüzü, ağabeyimizi kaybettik, ailesine ve gönül dostlarına baş sağlığı dilerim.

Ne zormuş, birlikte mutlu olunan, paylaşılan anları sizi mutlu etmek için çırpınan insanın yokluğunda anmak,

Kültür Bakanlığında uzun yıllar çalışmış, ve uzun süre de tur hazırlayıp, konuklarını evine gelmiş nadide insanlar olarak kabul edip, onları mutlu etmek için üretken akılcılığını kullanan bir insan...

Kendisiyle bir arkadaş vasıtasıyla tanışmıştık. Turizm tur operatörlüğünü severek yapıyordu. İlk gezisine katıldıktan sonra kendisinin diğer tur operatörlerinden farklı olduğunu anlamış, tekrar kendisiyle turlarda görüşmek dileğiyle ayrılmıştık.

Her Bahar İstanbul'a tur yapardı. Ben ve arkadaşım da bu tura katılmak istedik, babam da heveslendi. Annem de bizi yolcu etmek üzere gelmişti. Ve rahatsızlığı nedeniyle geziye gelemeyecekti. Tufan bey annesini çok severmiş, onun ihtiyaçlarını büyük ölçüde karşılar, duasını alırmış. Annemi de gördü. Elini öptükten sonra sohbet etti, kardeşimlerde kalacağını geziye gelemeyeceğini öğrenince "ben seni ellerimle götürür, orda da istediğin gibi rahat etmeni sağlarım" diye annemi de tur otobüsüne yerleştirdi. Hareket kısıtlılığı olduğundan annem hep hayatını kısıtlardı.
Tufan bey yolda anneme gerekli özeni gösterdiği gibi otelde de gereken rahatı sağladı. Biz gençler hoplaya zıplaya geziyor, babam ve annem arkadan bize yetişmeye çalışıyor, ara sıra tufan bey, koluna girip "hadi annem geldik" diye moral veriyordu. İstanbulun eşsiz mekanlarını birlikte gezdik, topkapı sarayı, eyüp sultan, ayasofya, polonezköy, annemi uzun süre böyle mutlu görmemiştim. Vapurla Anadolu yakasına geçtik, balık yeyip geri döndük. O balık ne benim aklımdan çıktı. Ne de annemin. Ne zaman da o gezi aklına gelse Tufan beye dua edip "Allah onu mutlu etsin, ne iyi insanmış ki, benim gözlerimdeki mahsunluğu görüp geziye davet etmekle kalmayıp, büyük ilgi ve destekle beni geziye götürdü, beni mutlu etti o da mutlu olsun" der.

İşini iyi yapmakla kalmayıp, her geziye götürdüğü yolcusuyla şeklen değil, gönülden ilgilenen bu dostla Karadeniz gezisine gittik, hem gezdirdiği yerleri tarihleriyle ve coğrafyasıyla bizlere anlattı, hem de 8 yıldır bu yöreyi tanıdığı için edindiği dostlar sayesinde bizleri orada mutlu etmeyi başardı. Osmanlı köyü diye bilinen köyde bir ev bizi (16 kişi) konuk aldı. Çay ve şömine sobada pişirdikleri mısırları ikram ettiler. Eğer grubumuz müsait olsaydı o gün bir de kına gecesine kalacaktık. Ne zaman tur götürse o yörenin geleneksel törenlerine grubunu da götürürmüş.

Karadeniz turumuzda yörenin önde gelen yemeklerini bize tattırdı. Trabzon sümela'ya bütün turların genelde araba ile çıktıkları yüksek tepeye biz dağ yolundan büyük bir macerayla tırmandık, kaçkarlardan akıp gelen soğuk sulara eğilip içtik, çay bahçelerinden çay topladık, küfe taşıdık, mısır öğüttük, başımıza pullu belimize çeşan bağladık. Çağlayan akarsuların üzerinde vara-geller ile karşıya geçtik, yaşadığımız beton şehirden ve alışılmış düzenimizden ayrı rüyalarımızda göreceğimiz aktiviteler yaşadık.

Gezilerimize ait günlük tutmamızı öğütlemesinde, yaşamadığımız nice güzellikleri fark etmemizi sağlamasında, insanı sevmesi, işini sevmesi ve en güzel ve iyi işi çıkarmasının büyük katkısı vardı.

Eveet, nice anlattığım bu dostu kaybettik, makamı cennet olsun, günahları af olsun. Kendisini her zaman iyilikle yad edeceğiz.

nilufercicegi-05.02.2008

AH BU BEN;

2008-02-03T22:27:00.000+02:00

Öyle zamanlarım oldu ki, mutluluğun pırıltılarını taşıdım üstümde, ama öyle zamanlarım da oldu ki hüznün kuşlarını uçurdum üzerimden. Bazen hüzünlü şarkılar dinledim, bunlar bana iyi geldi.

Zaman geçti, dönüp baktım yaptıklarıma "niye yapmışım bunları" dedim. Bir kararda durmak ne mümkün. Birkaç yıl önceki beni beğenmiyorum. İnsanoğlu bir gelişme aşaması geçiriyor.

İnsanları kurallara uyma konusunda yargılardım eskiden olsa, oysa bugün yargılamadan önce düşünüyorum. "acaba o insan şu kuralı çiğnerken ne düşündü, ya da hayat şartları onu nasıl o hale getirdi" diye,

Empati yapmak mı bilmiyorum ama, olgunlaşmanın verdiği bir akılcılık olduğunu zannediyorum. Bir filozof "... korkmayın, hayatın hepsi bir denemedir" diyordu. Önce doğru'yu öğrenmek istedim. Ama yanlışı da öğrenecektim. Birbiri arasındaki farkı anlamak için,

Doğru işler yaptım, yanlış işler de yaptım, sonra yanlışı fark edemedim. Yanlışı fark edenler uyardı. Çok mutlu oldum. Eleştirisiz bir hayat beni ne kadar monoton yapmış meğer,

Eleştiri kardeşlerim varoldukları için şükrediyorum. Ve onları çok sevdiğimi söylemek istiyorum. Yanlış ile doğru arasındaki farkı çimdikleyerek bana öğrettikleri için...

Yanlış yaptığımda eleştiren bu güzel insanların, doğru işler yaptığımda da beni desteklemelerini istiyorum.

Daralmış dünyamın kapılarını açan, beni benzerlik'ten uzaklaştıran, kendime gelmemi sağlayan üstelik bunu çarpıcı ama kırıcı olmayan bir dille yansıtan duyarlı insanlar varmış meğer,

Bile bile yanlış yapmak istemesem de zaman zaman tembellik tüneline girdiğim de olmuyor değil, içimden geçenleri kendi dilimden anlatmak yerine, bir hikayeden yardım alıyorum, sizlerle bir maili paylaşıyorum, bazen kimden ve nerden geldiğini bilmeden,

Araştırıcı kişiliğimi köreltip, edebi tarafımı kuytulayıp, anlatacaklarımı o sıralarda ruhumda hissettiklerimin benzer anlatılarını bulduğumda paylaşmaya çalışıyordum.

Beni öznellikten ve benzersilikten uzaklaştırıyormuşum bilmeden,

Anlayabilmem için de bir dost'un "hele bir kendine gel" sözlerini duymam gerekiyormuş. İnsanın (isimsiz) dostları olur mu? demeyin,

Oluyormuş işte, artık benim var. Madem dostum oldu, isimsiz yorumlarını bekliyorum artık...

YOKSA O "SİZ" MİSİNİZ? SEVGİLİ DOSTUM

Üstelik -alıntı- değil ben kendim yazdım.

nilüfercicegi-03 Şubat 2008-22.44

NE YÖNE

2008-02-01T21:36:00.000+02:00

BATAKLIĞA GÜL YARAŞMAZ…
Yüce Allah insanı yaratırken çok sevdi...
Öyle sevdi ki meleklere “Ben yeryüzünde bir halife yaratacağım” dedi.
Melekler ise serzeniş de bulundular: “Yeryüzünde fesat çıkaracak, kan dökecek insanı mı halife kılıyorsun?” dediler.

Kadir-i Mutlak biliyordu onun kan dökeceğini, ama güveniyordu.
“Sonunda özüne dönecek” diyordu.
Öyle güzel yarattı ki insanoğlunu “Yarattıklarımın en güzeli, eşref-i mahlûk” dedi.
Onu öyle sevdi ki, insanoğlunun gönlünde kendine yer edindi...
İnsanoğlunu dünyaya gönderirken bir amacı bir gayesi vardı.
Tekâmül edecek, her yarattığı gibi o da tekâmül edecek, bilgilenecek gayret gösterecek; sınanacak, sınav verecekti...

Yarattıklarının içinde bir güldü insanoğlu.
Ona en güzel mertebeler verilmişti.
Her şey onun emrine sunulmuştu.
Binlerce nimetle şereflenirken insanoğlu nelerle imtihan olacaktı?

Yüce Allah insanın ruhunu yaratırken ruhun yanına nefs denen imtihan aracını da koymuştu.
Etrafıyla sınanırken içindeki nefsiyle de sınanıyordu.
Nefs dünyayı sevdirmişti ona, hep “Ben” diyordu “Biz” demek zor geliyordu; ama öğrenecekti.

İnsanoğlunun içindeki çatışma, nefsiyle ruhunun karşılıklı mücadelesiydi.
İnsan mutlu olamıyordu “Neden olamıyorum?” diye soruyordu kendine.
Cevap ondaydı, nefsine kul olup egolarına yeniliyordu.
Nefs, insanın gül bahçesi olan gönlünü madde sevgisi ile örtmüştü.
Gönlünün güzelliklerini yaşayamayan insan mutlu değildi.

Madde sevgisi onu sadece oyalıyordu.
Yüce Yaradan bunu istememişti.
Yarattığı arzı, yarattığı insanı, hep pozitif yükleyerek yaratmıştı.
Onu uzaklara atarken en güzel şekilde yarattığı dünyayı emrine veriyor “İnsana hizmet edin!” diyordu.

Yaradan “Başarman gerek!” diyordu.
“Zorları kolay etmek için gönlüne yönel, ben oradayım, aç gönlünün kapısını; sen gülsün gir hazırladığım gönül bahçesine!”

Peygamberler gönderdi yollarına ışık olsun diye..
Kitaplar gönderdi yaşamlarına rehber olsun diye..
“Haydi!” diyordu Yüce Yaradan “Gayret et, gönlünün sesini dinle, nefsinin sesini dinleyip kendini dünyaya bırakma!”

Öylesine kaptırmıştı ki duymuyordu, hep kolayı seçiyor, hep güzeli yaşamak istiyordu.Oysa olay insan için kayıptı..
"Sana kul olacağım" diye söz verirken Rabbine Elestü'de.. dünyayı görünce hepsini unutmuştu bir, bir..

Zaman geçtikçe egolarıyla benlikleriyle, güzelim dünyayı bataklığa çevirmişti.
Yüce Yaradan sesleniyordu sevdiği halifesine “Bataklıkta gül yakışmaz, gel bana ulaş, kır nefsinin zincirini; ben sendeyim, gönlündeyim.
Seni uzaklara atarken yalnız bırakmadım, seni sevgimle yarattım, merhametimle kucakladım, affımla şereflendirdim.
Sevgimle vuslat ol, seni yarattığım gibi gül ol, özündeki gibi tertemiz olarak bana dön!” Sesleniyordu Yüce Yaradan sabırla, sevgiyle kullarına her an.

İnsanoğlu neden bilmez kendinin kıymetini, Rabbinin yanında ne kadar çok sevildiğini; ya Hakk yoluna girer kendini halife eder ya şer yolunda gider bataklık da helak olur...
Kaybolur.

Alıntı

çocuk sevinci

2008-01-31T20:28:00.000+02:00

Ne allı tüllü süslemelerle donatmışım
Güller saçmışım üstüne
Kanatlar takmışım, balonlar uçurmuşum
Ben de peşinden uçmak istemişim

Damlalar damlamış yüreğimin üstüne
Serçeler kırlangıçlar uçmuş içimden
Saraylar kurmuş, köşkler döşemişim
Konfetiler saçmışım üzerimden

Yağmur yağmış mutlu olmuşum,
Kar yağmış sevinmişim, kollarımı açmışım gökyüzüne
Kendi etrafımda dönüp durmuşum
Çocuklar gibi sevinçli, onlar kadar masum...

nilufercicegi-31.01.2008

üzdüğüm kadar,

2008-01-30T21:02:00.000+02:00

Bulmak kolay ama korumak zor,
İnandın ama savunacak kadar mı?
Saygı duydun ama kaybedecek misin
Sevdin diyelim, üzersem bir gün!

Dostluk aldın ama, dost oldun mu
Hediye aldın ama sen de verdin mi
Paylaşmayı paylaştın
Bütün bunlar seni mutlu etti

Sende mutsuz etmek istemezdin
Ama ettin işte,
küçük pişmanlıklarımın yerine
Büyük üzüntüler biriktirdim

Allah'dan dostlar kırılmıyor
Benim üzmelerime
Benim kendimi üzdüğüm kadar

nilüfercicegi - 30.01.2008

2008-01-29T22:17:00.001+02:00

görülen şey görenin içindedir;

Walter Goldschmidt

TESLİMİYET

2008-01-26T22:08:00.001+02:00

"İnsanın gerçek mücadelesi başka insanlarla olan kavgaları değil,
Sonsuzlukla olan kavgasıdır--hatta buna kavga bile denilemez,
Özünde teslimiyettir bu."

Carlos Castaneda-Yaqui Kızılderililerinin Bilgi Yöntemi Kitabından

BAHANE

2008-01-22T21:24:00.000+02:00

BAHANE

ben özlemedim ki seni
kedi özledi
çağır onu gelsin diye
bana kedi söyledi

çok severmişsin onu
doyamaz öpermişsin
sarılıp uyurmuşsun
nasıl özlemesin ki seni

o da çok severmiş hani
derdinde yanındaymış
sevincinde o da mutlu
sen özlemedin mi onu

ben istemedim gitmeni
kedi istedi
sonra pişmanım diye
bana kedi söyledi

çok pişmanım diye
bana kendi söyledi

sen bilirsin bu kedi karşılıksız sevdi seni
belki de her kedi gibi biraz bencildi
sen de itiraf et hadi suç biraz da senindi
dayanamıyorum de hadi çok beklemesin bu kedi
dayanamıyorum de hadi çok özlemesin bu kedi

söz AYLİN ATALAY
müzik CANDAN ERÇETİN
düzenleme ALPER ERİNÇ
ney EYÜP HAMİŞ
gitarlar ve bas ALPER ERİNÇ

bir şarkı sözü

Bazen,

2008-01-21T20:10:00.000+02:00

Bazen neşelemek gelmez içinden,
susarsın, susmak daha kolaydır ya,
Dünya dönmez, zaman geçmez
Sabrından son damlaları harcarsın
Ya da öyle sanırsın.
Ümitlerin yerini karamsarlık alır
Madalyonun olumsuz tarafını görürsün
Sevinci aramaya çıkmazsın
Yorulmuşsundur
Uyuyamazsın, uyusanda kabus

Bazen müziğe sarılırsın,
Kitap okursun bırakırsın,
Nedensiz sanırsın yaşadıklarını
Ama bilirsin
Biriktirmişsindir şüpheleri
Oluru olmazı düşünüp
Dert etmişsindir kendine yok yere

Yaşadığın ülkeyi görmez
Ufukta bir tılsımlı dünya hayallenirsin
Olmadığını bile bile

Sağlığın yerindedir ya anlamazsın
Sende olmayana hayıflanırsın arada

Dingin olduğunu görürler
Düşünceli, bir o kadar uzak
Söz geçmez sana ne deseler

Nasıl atlatacağını bilmeden
Yalvarasın gelir bu zaman geçsin diye
Nedenini bilmediğin,
Sıkıldığın bir zamanın...

nilüfer çiçeği-21.01.2008

gibi...

2008-01-19T22:59:00.001+02:00

Ellerim kollarımda bir halsizlik
İçimi sıkan bir heyecan
Müşkülatsız bir düşünce,
Hareketsizlik
Bildiğim bir yoldan gitmenin alışkanlığı
Sonu akıl edemediğin bir zaman.
Mutsuz olmadığın;
Ama mutlu olup olmadığını da sezemediğin,
Hacmimle yerküre arasında bir boşluk,
sırtından beyaz kanatlar takılmış da..
uçmayı öğreniyormuşsun gibi...

18.01.2008 - nilüfer çiçeği

HİÇ KİMSEYE KIZMAM BEN!

2008-01-16T23:05:00.000+02:00

"Hayır! Hiç kimseye kızmam ben! Hiç kimse o denli önemli bi şey yapamaz ki. İnsanların edimleri önem taşıyorsa senin için, o zaman kızarsın. Benim için böyle bir şey söz konusu olmaktan çıkmıştır artık."

Carlos Castaneda-Yaqui Kızılderililerinin Bilgi Yöntemi Kitabından

herşey...

2008-01-09T22:04:00.000+02:00

HERŞEY SENDE GİZLİ

Yerin seni çektiği kadar ağırsın
Kanatların çırpındığı kadar hafif..
Kalbinin attığı kadar canlısın
Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç...
Sevdiklerin kadar iyisin
Nefret ettiklerin kadar kötü..
Ne renk olursa olsun kaşın gözün
Karşındakinin gördüğüdür rengin..
Yaşadıklarını kar sayma:
Yaşadığın kadar yakınsın sonuna;

Ne kadar yaşarsan yaşa,
Sevdiğin kadardır ömrün..
Gülebildiğin kadar mutlusun
Üzülme bil ki ağladığın kadar güleceksin
Sakın bitti sanma her şeyi,

Sevdiğin kadar sevileceksin.
Güneşin doğuşundadır doğanın sana verdiği değer
Ve karşındakine değer verdiğin kadar insansın
Bir gün yalan söyleyeceksen eğer
Bırak karşındaki sana güvendiği kadar inansın.
Ay ışığındadır sevgiliye duyulan hasret
Ve sevgiline hasret kaldığın kadar ona yakınsın
Unutma yagmurun yağdığı kadar ıslaksın
Güneşin seni ısıttığı kadar sıcak.
Kendini yalnız hissetiğin kadar yalnızsın
Ve güçlü hissettiğin kadar güçlü.
Kendini güzel hissettiğin kadar güzelsin..

İşte budur hayat!
İşte budur yaşamak bunu hatırladığın kadar yaşarsın
Bunu unuttuğunda aldığın her nefes kadar üşürsün
Ve karşındakini unuttuğun kadar çabuk unutulursun
Çiçek sulandığı kadar güzeldir
Kuşlar ötebildiği kadar sevimli
Bebek ağladığı kadar bebektir
Ve herşeyi öğrendiğin kadar bilirsin bunu da öğren,
Sevdiğin kadar sevilirsin...

Alıntı

OLGUNLUK KRİTERİ

2008-01-05T19:37:00.000+02:00

OLGUNLUK KRİTERİ,

Gerçeği kabul etmek, ondan yapıcı biçimde yararlanabilmek, değişikliği kabul etmek, ona uyabilmek,

Gerilim, üzüntü ve korkuların oluşturduğu belirtilere karşı göreli bir Serbestliğe sahip olmak,

Vermekte, almaktan daha fazla tatmin bulmak,

Başka insanlarla sürekli olarak karşılıklı yardıma dayanan bir ilişki kurmak,

İçindeki içgüdüsel düşmanca enerjiyi
yaratıcı ve yapıcı amaçlarda kullanmak, Ve

Sevmek yeteneğidir.

Dr.W.C.MANNİGER-İnsan Mühendisliğinden

2008-01-03T21:40:00.001+02:00

-Eğer yaşamlarımız bir yörüngede devam ediyorsa bunun düz olmadığı ve bu çizgiyi eğip büken güçlerin çoğu zaman bizim normal algılarımızın çok dışında olduğu bir gerçek.
Anne Denton Hayes

RUHLAR TESADÜFÜ SEVER-Yaşanmış Öyküler-Phil Cousineau- Kitabından-

YENİ YIL

2007-12-31T18:52:00.000+02:00

Çeşitli koşturmacalarıyla, mutluluğuyla, hastalığıyla sağlığıyla, hüznüyle sevinciyle bir yılı daha kattık eski yıllar tombalasına.

Yeni deyince aklıma hep umut, sevinç sürpriz, dostluk, arkadaşlık ve paylaşmak geliyor. Her yeni, umutla sevinçle gelsin, gelsin de paylaşalım insanlık adına ne varsa. Yalnız iyileri değil, sıkıntıları, hüzünleri, yoksullukları da paylaşalım ki kalmasın sahibinde.

Tek kişilik şehir, cumartesi günü tiyatroya gittim. Güncel bir konuyu anlatıyordu oyun. Teknoloji hayatımıza geldi geleli, insanların evlerine kapandıkları, sosyal olmaktan uzaklaştıkları ve sonuçta takıntıları gelişmiş bireyler ortaya çıktığı sergilendi. Yıllarca bilgisayar ekranından yazışmış ve birbirlerine hayatlarıyla ilgili birçok özelliği anlatmış insanlar karşı karşıya gelmekten korkuyorlar, komşu komşusunun yüzüne bakmıyor, uzaklara tatile gidiyorlar. Orda tanışıyorlar ki kapı komşularıymış, birbirlerinden çok hoşlanıp görüşmeye karar veriyorlar. Döndüklerinde yine birbirleriyle ilgilenmiyorlar. Yalnızlık ne kadar rahat geliyor ise bir süre sonra da o kadar üstüne geliyor insanların. Nihayet oyuncunun sadece soğuktan korunmak için girdiği restoranda kendisiyle konuşan garsona, hayatının alım-satım işleriyle geçtiğini anlatıyor. Uçak alıyor, Yat satıyor. Ama bunların kendisini mutlu etmediğini anlamıyor, her konuya ne kadar para kazanabilirim diye bakıyor. Yalnızlığını da şöyle anlatıyor "kendimi gıdıklayamıyorum biliyor musunuz diyor." Evde biri olsa da beni gıdıklasa da gülsem.

Üzücü değil mi!

Göz göze bakmayı unutmuşlar, iki çift söz söyleyemiyorlar birbirlerine, güven kaybolmuş, tedirginlik uzayıp gidiyor. İnsan olmanın verdiği özellikleri kullanamayan bireyler sonunda çeşitli umutsuzluklara düşüyorlar. Zamanla teknoloji onları mutlu etmez oluyor. Mutluluk deyince hep eskiyi, anne babalarının genç oldukları ve kendilerinin çocuk oldukları zaman akıllarına geliyor.

Bu kadar zor olmaması lazım. Böyle bir zincir oluştuysa kırmalıyız bu zincirleri, hepimiz aynı bahçenin çiçekleriyiz, niye yalnız yaşamak. Dostlukları pekiştirmek için içten olalım. Sevincimizi paylaşalım, hüzne ortak olalım. Karşımızdakinin gözlerine bakalım. Sıkıntısı varsa anlayabilelim sıkıntısını,
yaşlı teyzem, kaliteli bir insanı anlatırken "gözleriyle konuşuyor" derdi. Güven oluşturmalı, verdiğimiz sözleri tutmalı böylece karşımızdakine değer verdiğimizi belirtmeliyiz.

Hepimiz güzel ruhlar taşıyoruz bedenlerimizde. Ruhlarımızın sosyalleşmeye ihtiyaçları var. Dinleyebilen, konuşabilen, aklıyla uzlaşabilen insanlar olarak yaratıldık. Yaratılmışların en gözdesiyiz, kullanalım bize verilmiş güzellikleri, ahlaklı yaşayalım ki hem özgüvenimiz sağlam olsun. Hem geçmişe hem de geleceğe gülümseyerek bakabilelim.

İşte böyle, yeni yıl dediğimde aklıma hep yaptıklarım-yapmadıklarım gelir. Muhasebe zamanı. Yaptıklarımdan pişman değilsem bile, şöyle yaşasaydım dediğim de olur.

Gelin BU YENİ YIL mutlu olacağımız, herkesin sağlığını isteyerek, birbirimizin artısını-eksisini kabul edip geliştirecek şekilde yaşayalım.

MUTLU YILLAR

"BAYRAM'DA HACI BAYRAM"

2007-12-28T20:30:00.000+02:00

İstanbul'u, Fâtih Sultan Mehmed Hanın fethedeceğini müjdeleyen büyük velînin adı Nûmân bin Ahmed bin Mahmûd, lakabı Hacı Bayram-ı Veli'dir. Ankara'nın feyz kaynağı olan kabri ve türbesi, Hacı Bayram Câmii kıblesinde ziyâretgah olarak Hakk rahmetini uman gönüllere açıktır.

Nûmân, küçük yaşından îtibâren ilim tahsîline başladı. Ankara'da ve Bursa'da bulunan âlimlerin derslerine katılarak; tefsîr, hadîs, fıkıh gibi din ilimlerinde ve o zamânın fen ilimlerinde yetişti. İlim alanındaki gelişmelerine rağmen ruhunun sıkıntılarından kurtulmak istercesine bir alime ihtiyaç duyuyordu.

Nitekim bir gün dersten çıktığında yanına birisi geldi ve; "Ben Şücâ-i Karamânî'yim. Kayseri'den senin için geliyorum. Sana bir haberim ve dâvetim var." dedi. "Beni Hamîdeddîn-i Velî hazretleri gönderdi ve; "Git Engürü'de (Ankara'da) Kara Medresede Nûmân adında bir müderris vardır. Ona selâmımı ve dâvetimi söyle. Al getir. O bize gerek..." dedi.

Müderris Nûmân bu sözleri dinler dinlemez; "Baş üstüne, bu dâvete icâbet lâzımdır. Hemen gidelim." diyerek müderrisliği bıraktı. Şücâ-i Karamânî ile Kayseri'ye gittiler. Kayseri'de Somuncu Baba diye meşhûr Hamîdeddîn-i Velî ile bir kurban bayramında buluştular. O zaman Hamîd-i Velî; "İki bayramı birden kutluyoruz." buyurarak, Nûmân'a Bayram lakabını verdi.

Fatih Sultan Mehmet Han'ın öğretmeni olan Akşemseddin'i Hacı Bayram Veli yetiştirmiş, ömrünün sonuna kadar da birçok öğrencisi olmuştur.

Hacı Bayram-ı Velî kendisinden nasihat isteyen Fatih Sultan Mehmet Han'ın babası Sultan Murâd Hana şöyle dedi:

"Tebean içinde herkesin yerini tanı, ileri gelenlere ikrâmda bulun. İlim sâhiplerine hürmet et. Yaşlılara saygı, gençlere sevgi göster. Halka yaklaş fâsıklardan uzaklaş, iyilerle düşüp kalk. Hiç kimseyi küçümseme ve hafife alma. İnsanlığında kusûr etme, sırrını hiç kimseye açma, iyice yakınlık peydâ etmedikçe, kimsenin arkadaşlığına güvenme. Cimri ve alçak insanlarla ahbablık kurma. Kötü olduğunu bildiğin hiçbir şeye ülfet etme. Seninle başkaları arasında bir toplantı akdedilir veya insanlarla aranızda bâzı beseleler görüşülürse, yâhut onlar bu meselelerde senin bildiğin hilafını iddiâ ederlerse, onlara hemen muhâlefet etme. Sana bir şey sorulursa, ona herkesin bildiği şekilde cevap ver. Sonra bu meselede şu veya bu şekilde görüş ve delillerin de bulunduğunu söyle. Senin bu türlü açıklamalarını dinleyen halk, hem senin değerini, hem de başka türlü düşünenlerin değerini tanımış olur. Sana bu görüş kimindir? diye sorarlarsa, fakîhlerin bir kısmınındır, de. Onlar, verdiği cevâbı benimserler ve onu sürekli olarak yaparlarsa, senin kadrini daha iyi bilir ve mevkiine daha çok hürmet ederler.

"Seni ziyârete gelenlere ilimden bir şey öğret, böylece faydalansınlar. Herkes, öğrettiğin şeyi belleyip tatbik etsin. Onlara umûmî şeyleri öğret, ince meseleleri açma. Onlara güven ver, ahbablık kur. Zîrâ dostluk, ilme devâmı sağlar. Bâzan da onlara yemek ikrâm et. İhtiyaçlarını temin et. Onların değer ve îtibârlarını iyi tanı ve kusurlarını görme. Halka yumuşak muâmele et, müsâmaha göster. Hiçbir kimesye karşı bıkkınlık gösterme, onlardan biri imişsin gibi davran."

Ankara'da yetişmiş bu alimin türbesini ziyaret etmek istenirse, Ulus Hükümet Caddesinden ilerlediğinizde Ankara Vali Konağının doğusunda çevresindeki geniş alanla kendini fark ettiriyor.

6'ncı yüzyıldan kalma kalıntılar karşılıyor önce sizi,
Biraz ilerleyince Hacı Bayram Veli Cami ve sağındaki türbeyi görüyorsunuz.
Sağ tarafta güvercin yemleme yerleri var,

Sol tarafa da bakarsanız, çarşıyı görürsünüz, hac malzemeleri, dini kitaplar, seccadeler, örtüler, kokular, otantik kıyafetler,
Bayramda başka bir telaşlı ve daha kalabalık, Hacı Bayram'da bayramı yaşamak insanlarda töre olmuş, bayramda çocuklarıyla orada olmak onlara huzur veriyor. Esnafında yüzü gülüyor bu günlerde.

Gezme konusunda ufkunuz genişse daha çok yer var gezecek,

sağlıcakla...

2007-12-26T20:48:00.001+02:00

Allah her canlıya layık olduğu cevheri verdi. Eğer tırtıl iki diş bulabilseydi tüm ormanı yerdi. Kedi de haftata bir uçabilseydi ormanda kuş kalmazdı.

BAYRAM TADINDA

2007-12-20T14:56:00.000+02:00

Bayram Tadında bayramlar diliyorum, hani şu büyüklerin ellerinin öpüldüğü, çocukların sevindirildiği, çocukların bir yığın olup ev-ev, kapı-kapı şeker toplamaya çıktıkları ve bazı evlerden ellerinde mendiller, plastik toplar, sakızlar ve şekerlemelerle dönüp geldiği ve o günü mutlu geçirdiği,

Komşulara ziyarete gidildiği ve her gittiğin evde kurban eti ikram edildiği, bu kadar ilgi alakadan sonra komşu çocuklarıyla birbirimizi kardeş sanışımız...

Çok uzaklarda değildi bunlar, şimdi yok gibi, yada şekil değiştirdi. İnsanlar daha bireysel yaşar oldular. Bir düşünür demiş ki, "Hayal ettiğin yerler asla yok olmazlar" Evet ben de hayal ediyorum. O günler şimdi varmış gibi, şu an ve gelecek yıl da yaşayacakmışız gibi. Dedim ya "BAYRAM TADINDA".

Bayram tadında cıvıl cıvıl mutluluklar, herkese sağlık sıhhat, başarı, sevinç ve neşe diliyorum. Bayramınız kutlu olsun.

Nilüfer Çiceği

DOSTLUK

2007-12-17T22:20:00.000+02:00

Biz haber etmeden haberimizi alırsın,
yedi yıllık yoldan kuş kanadıyla gelirsin.
Gözümüzün dilinden anlar, elimizin sırrını bilirsin.
Namuslu bir kitap gibi güler, alnımızın terini silersin.
O gider, bu gider, şu gider, dostluk,
Sen yanıbaşımızda kalırsın.

Nazım Hikmet RAN

HAYYAM

2007-12-16T18:40:00.000+02:00

Bilge, yüce varlığın seyrine dalar;
Gafil ise onda dostluk düşmanlık arar.
Deniz, deniz olduğu için dalgalanır,
Çöpe sor, hep onun içindir dalgalar.

Ömer Hayyam

ÖZGÜRLÜĞÜM BENDE KALSIN

2007-12-10T20:01:00.001+02:00

İyiyi kötüyü kendim seçebilmeliyim, kimse benim yerime karar vermemeli, hatta fikrini bile söylememeli, her varlığın özgür alanı olmalı ve o özgür alana saygı duymalı herkes.

İstemiyorsam istemiyorum demeliyim, üzüldüysem üzüldüm, mutluysam mutluyum demeliyim.

Bana yakıştırılanı seçmek zorunda değilim, beni mutlu edeni seçmeliyim. Bu herkes için geçerli. Belki bizi sıradanlıktan da korur. Herkes aynı bilindik düzeni yaşarsa ne farkımız kalır birbirimizden. Bir yelpaze görevini yapabilmek için tüm parçalarına ihtiyaç duyar. Her parçası ayrı renk bir yelpaze düşünün, her biri birbirinden renkli, ama birbirinden ayrı değil, birbirleriyle tutunmuşlukları hepsinin faydasına, ne muhteşem bir görüntü, ve ne faydalı bir iş.

Değişik olma fikri birçoğumuza aykırı gelir, ama ben uzun zamandır, farklı olanı aynı olanlardan daha çok seviyorum. Kendinden olduğu için,

Toplum yargıları vardır, aynı kuralları uygular, aynı evet'lere evet der, kendine benzemeyenleri kendinden saymazlar. Birlikte hareket eden, aynı hayatı paylaşan, aynı yollardan geçen ve birbirinin benzeri hayatları yaşayan.

Değişim rüzgarı insanların üzerine soğuk eser çoğunlukla, tedirgin olur insanlar yeniliklerden, düzenlerinin bozulmasından, gelenin gideni aratmasından,

Korkularımız olmasa ne umulmadık yenilikler yaparız kim bilir. Sınırları kendimiz çizip, sonra da bu sınırlardan çıkamadığımızdan yakınırız, bir an da durup sormayız kendimize bu sınırlar nedir, nerden geldi diye.

İnsan yeniliklerin, farklılıkların peşine düştümü bir defa, aklından o sınırdan bir an önce çıkmak, bütün bilinmedik farklılıkları keşfedip hayatına uygulamak istiyor. Ne kadar içten ve doğal bir istek.

Gelin kendi çizdiğimiz sınırları silelim şimdi. Tamamen de kuraldışı yaşamak değil dileğim, yalnız beynimizin içindeki sınırlamalara dur demek.

Hani bir söz vardır. "Yaşamak için yemek mi?, Yemek için yaşamak mı?" Yaşamak için yemeyi seçersek, bence bu dünyadan çoğunu almak bencilliği yerine, yeteri kadarını almak ve kalanını vermek fiili gerçekleşecek.

Düşüncelerdeki sınırları sildik, az ile mutlu olmayı öğrendik, eee ne kaldı o zaman yapacak.

Elbette yeni fikirler ve yeni fikirleri hayata geçirmek. Bu ihtiyacımız olmadığı halde bazı eşyalarımızı ihtiyaç sahiplerine ulaştırmak fikri olabilir, bir gün yaşlılar yurdunu ziyaret olabilir. Bir gün ördüğümüz bir atkıyı kimsesiz bir çocuğun boynuna dolamak olabilir. Bir düşününce yapabileceğimiz olumlu onlarca iş var.

Hadi ne duruyoruz başlayıverelim sevdiğimiz bir işin ucundan...

Mutlulukla kalın,

olmayan hile ile olmaz hiç

2007-12-09T20:01:00.000+02:00

Olmayan, hile ile olmaz hiç,
Olan olur ancak.
Olacak ta vaktinde olur,
Cahil olanın işi ne zordur!

Anonim

-Hayyam-

2007-12-07T20:48:00.000+02:00

Bu uçsuz bucaksız dünya içinde, bil ki,
Mutlu yaşamak iki türlü insana vergi;
Biri iyinin kötünün aslını bilir,
Öteki ne dünyayı bilir, ne kendini

Ömer Hayyam

"küçük prens"

2007-12-06T20:31:00.000+02:00

Küçük Prens
Antoine de Saint Exupery (1900-1944)
(Fransız Pilot ve yazar)

Okura yaşamdaki en iyi şeylerin en basit şeyler olduğunu, gerçek zenginliğin başkalarına birşeyler verebilmek anlamına geldiğini hatırlatan BÜYÜKLER İÇİN yazılmış bir ÇOCUK MASALI'dır.

Baş ucu kitaplarımdan biri olan "KÜÇÜK PRENS" kitabından beni etkileyen bir bölüm yazıyorum şimdi size...

Küçük Prens tilkiye rastladı ona oynayalım dedi. O da ben seninle oynayamam evcil değilim dedi.
Tilki : Sen bugün benim için binlerce küçük çocuk arasında bir çocuksun, seninle bir alışverişim yok. Senin de bana ihtiyacın yok. Ben de senin için binlerce tilki arasında bir tilkiyim. Ama beni evcilleştirirsen birbirimize bağlanırız, benim sana, senin de bana ihtiyacın olur. Ben senin için dünyada biricik tilki, sen de benim için dünyada biricik çocuk olursun.

- Anlamaya başlıyorum, dedi küçük prens Bir çiçek var... O beni evcilleştirdi, sanıyorum.

Tilki : Tavukların hepsi birbirine benzer. Ama beni evcilleştirirsen, hayatım aydınlanmış gibi olur. Hiç kimseninkine benzemeyen bir ayak sesi tanımış olurum. İnsanların ayak sesi beni ürkütür; duyar duymaz, toprak altına sığınırım. Senin ayak sesin ise, tatlı bir türkü gibi, beni toprak altındaki deliğimden çıkaracak. Sonra bak, orada buğday tarlalarını görüyor musun? Ekmek yemediğimden, buğdayın benim için değeri yoktur. Buğday tarlası bana hiçbirşey hatırlatmaz. Yazık değil mi? Ama senin saçların buğday sarısı. Beni evcilleştirdiğin zaman, ne güzel olacak, buğday bana senin saçının rengini hatırlatacak. Buğday tarlasında esen rüzgarın sesini de seveceğim.

- Küçük Prens, seni evcilleştiririm ama çok vaktim yok. Dostlar edinmeliyim, birçok şeyler öğrenmeliyim.

Tilki : - Yalnız evcilleştirdiğin şeyi öğrenebilirsin. İnsanlar öğrenmek için vakit bulamaz oldular. Satıcılardan her şeyi hazır satın alıyorlar. Dost satan satıcı olmadığı için de, dostsuz kalıyorlardı. Bir dost istiyorsan, beni evcilleştir.

-küçük prens;

-seni evcilleştirmek için, ne yapmalıyım? diye sordu.

Tilki, Sabırlı olmalısın. Önce çayırda benden biraz ötede otur. Ben seni yandan şöyle bir süzüveririm. Sen de birşey söylemezsin, konuşmak birçok anlaşmazlıklara yol açar. Her gün biraz daha yakın oturursun bana...

Küçük Prens ertesi gün yine geldi.

Tilki: -Keşke aynı saatte gelseydin, dedi. Her gün aşkam dörtte gelirsen, saat üçte sevinmeğe başlarım. Vakit geçtikçe, mutluluğum artar. Tam dörtte heyecanlanmağa, merak etmeğe başlarım. Böylece mutluluğun değerini anlarım. Ama her gün başka saatte gelirsen, seni karşılamak için, ne zaman "yüreğimi hazırlayacağımı" bilemem.. Töre lazım insana.

- Küçük Prens:
-Töre nedir? diye sordu:

Tilki:
-Töre de unutuldu gitti. Bir günün öbür günlerden, bir saatin öbür saatlerden farklı olması için töre lazım.

Küçük prens tilki'den ayrılırken Tilki ah etti ve ağlayacağını bildirdi.

-Küçük Prens de beni evcilleştir diye sen istedin söyle ne kazandın dedi Oda -
- Çok kazandım, dedi. Buğdayın rengini bir düşün. Sonra da-Git, bir daha gülleri gör. Onlara bakarken, senin gülünün dünyada biricik olduğunu anlayacaksın.

-Küçük Prens;
-Siz benim gülüme hiç benzemiyorsunuz. Siz hiçsiniz, dedi. Kimse sizi evcilleştirmedi, siz de kimseyi evcilleştirmediniz. Benim tilkim gibisiniz. Eskiden oda binlerce tilki arasında bir tilkiydi. Ama ben onu dost edindim, şimdi dünyada biriciktir. Güzelsiniz ama boşsunuz, kimse size canını feda etmez. Rasgele biri benim gülümü görse size benziyor sanır. Ama o tek başına sizin hepinize bedeldir. Çünkü ben onu suladım, cam şişeyle örttüm, parmaklıklarla korudum. Onun uğruna tırtılları öldürdüm (ama hepsini değil, tabii, iki üç tanesini bıraktım, kelebek olsunlar) Onun övünmelerini, dert yanmalarını, ikide bir susmalarını dinledim çünkü o benim gülümdür.

Sonra tilkinin yanına döndü:

-Hoşçakal dedi.

-Güle güle git. Sırrımı sana söyleyeyim, çok basit: İnsan en iyi gönül gözüyle görür. İç yüzünü göz sezemez, gönül sezer. Gülünün değeri ona verdiğin emekle ölçülür. Evcilleştirdiğin her şeyden sorumlusun, ömrünün sonuna kadar. Gülünden sorumlusun...

-Küçük Prens, yıldızlar görülmeyen bir çiçek yüzünden güzeldir dedi.

-Evet, dedim küçük prens'e , ev olsun, yıldız olsun, çöl olsun, güzelliği gözle görülmez, bir sır gibi içinde saklıdır.

-Küçük Prens uyudu kollarımda ve ben "Bu gördüğüm bir kabuktur sadece, en önemlisi gözle görülmez..." diye düşünüyordum. Kollarımda taşıdığım bu küçük varlık bana neden bu kadar heyecan veriyor, diye düşünüyordum. Bu çocuk bir çiçeğe sadıktı, çiçeğin imgesi uyuduğu zaman bile, içinde bir alev gibi parlıyor. Küçük prensin bir alev kadar geçici olduğunu seziyordum.

"ODUR ANCAK"

2007-12-06T20:11:00.000+02:00

" Neyin üstüne titriyorsan bil ki değerin,
odur ancak;
İşte bu yüzdendir ki aşık'ın gönlü,
Arş'tan da üstündür ... "

Mevlana "Divan-ı Kebir"

BEN NE YAPARSAM YAPAYIM?

2007-11-29T20:11:00.000+02:00

Hastaneden dönüyordum. Aklımda binbir düşünceyle, araçtan indim serin esen rüzgarı yüzümde hissederek yürüyordum. Düşüncelerimden midir nedir başımı aşağı eğmiş asfaltın gözlerimden kayan gri renginden sıkıldığımı anlayıp başımı kaldırdım. O sırada mavi konut sitelerinin önünden geçiyordum. Karşıdan ağlamaklı yüzlü tanıdık birinin bana baktığını hissettim.

Neden sonra kendimi toplayıp arkadaşımı tanıdım. Meğer uzun zamandır kendisini rahatsız eden apandisitten ameliyat olmuş annesiyle evlerine dönüyorlarmış. Merhabalaştık sonra görüşmek üzere geçmiş olsun dileklerimi iletip ayrıldım.

Aradan bir buçuk ay geçti ve arkadaşım işe başladı. Uzun zamandır görmediğim arkadaşımı özlemiştim. Birlikte eve dönüş yolunda uzunca sohbet ettik.

Bana ametiyata nasıl hazırlandığını, ameliyattan önce nasıl korktuğunu, ameliyattan sonra ise kendisini ruhsal olarak daha yorgun ve stresli hissettiğini söyledi. Annesinin var olduğuna ve yanında oluduğuna çok sevindiğini belirtti.

"Annem olmasaydı. Bu ameliyat sonrası lavaboya bile gidemeyecektim. Ameliyat sonrası çıkan rahatsızlıklarımda bana çok yardımcı oldu." Dedi. Aklıma annesi hakkında anlattığı olaylar geldi. Annesi yıllar önce trafik kazası geçirmiş ve uzun zaman yatalak olmuştu. Ve arkadaşım annesinin devam eden ameliyatları sırasında kendisine mümkün olduğunca iyi bakmış ve annesi vücudunun sağ tarafındaki tüm kırıklarından iyileşerek kurtulmuştu. Annesini yeni tanıdım ve kendisi o kadar sağlıklıydı ki zor bir kazanın izlerini taşımıyor gibiydi.

Dedim ki; sen de annene iyi bakmıştın. Sen de ona çok iyi bakmamış olsaydın, bugün bu kadar sağlıklı olmayacaktı.

Durdu ve söylediklerimden rahatsız olmuşcasına yumuşak ve ikna edici sözlerle bana " Ben birşey yapmadım ki, Eğer Allah onu iyileştirmeseydi BEN NE YAPARSAM YAPAYIM annem asla iyileşemezdi. O diledi ve bana da ona bakma gücü ve kuvveti verdi. " dedi.

Kendimden utanmıştım. Hatta biraz da kızmıştım. Ben arkadaşımın annesine yaptığı yardımların güzelliğini kendisine söylemek ve onu mutlu etmek istemiştim.

"Allah İyileşmesini dilemiş, sen de elinden geleni yapmışsın ve böylece annen şu anda daha sağlıklı" demeliydim sözlerimin başında,

Sustum ve yaptığım hatayı kabullendim. İçimden annesini onu Yaratan'ın iyileştirdiğini bilsem bile sözlerimdeki bıraktığım boşlukları doldurmadığıma üzüldüm.

Ve yine bir daha kendi kendime söz verdim ki...

Allah dilemezse HİÇ BİR ŞEY GERÇEKLEŞMEZMİŞ,

Bu olguyu içimde BİLEBİLMEM, BİLDİĞİMİ YANSITMIYORDU. Karşımdakinin anlayabilmesi için BİLDİKLERİMİ söze dökmeliydim.

Bütün yanlış anlaşılmalarımdan önce DÖNÜP BAKMAYI DİLİYORUM SÖYLEDİKLERİME...

-BİZİM YUNUS!

2007-11-28T20:58:00.000+02:00

Er odur alçak dura,
Ayak odur yola vara,
Göz odur ki HAK'kı göre
Gündüz gören göz değil

YUNUS EMRE

=YAPMADIĞIM ŞEYLER=

2007-11-25T18:06:00.000+02:00

Anımsıyor musun yeni arabanı
ödünç alıp çarptığım günü?
Öldüreceğini sanmıştım beni, öldürmedin oysa,
Anımsıyor musun seni zorla sahile götürdüğüm,
Yağmur yağacağını söylediğin ve
Yağmurun yağdığı günü?
"Söylemiştim sana" demeni beklemiştim, demedin oysa,
Anımsıyor musun kıskandırmak için seni
başka oğlanlarla konuştuğum ve
Senin kıskandığın günleri?
Terkedeceğini sanmıştım beni, terketmedin oysa,
Anımsıyor musun çilekli pasta düşürüp
arabanın paspasını kirlettiğim günü?
Tokatlayacağını sanmıştım beni, tokatlamadın oysa,
Anımsıyor musun dansın resmi giysili olduğunu
söylemeyi unuttuğumu ve
senin kot pantolonla geldiğin günü?
Bırakacağını sanmıştım beni, bırakmadın oysa.
Evet yapmadığım çok şey vardı.
Ama dayandın bana, sevdin beni
Ve korudun beni.
Çok şey vardı
benim de senin için yapmak istediğim.
Vietnam'dan döndüğünde,
DÖNMEDİN OYSA.

Alıntı

İÇİMDEKİ ÇOCUĞU BÜYÜTEMEDİM !

2007-11-20T20:27:00.000+02:00

Ne zaman durgun bir hayata geçip rahat etsem, içimdeki şımarık çocuk çıkıyor günyüzüne, sırnaşık bir kedi gibi ayaklarıma dolanıp, bütün şirinliğiyle yüzüme bakıp yeni birşeyler yapmak için izin istiyor benden.

Ne bileyim, onla yaşamak güzel, ne zaman kendi kendimi mutsuz ve durgun hissettiğimde karşıma çıksa, ne yapıp edip beni mutlu ediyor, ne yazık ki olayların başını düşünen bu çocuk sonunu düşünmüyor işlerin nedense...

Tam bir tepki vereceğim, içimdeki çocuk çıkıyor, kızacaksam gülüyorum, konuşmayacaksam oturup binbir espriyi peş peşe sıralıyorum. Yaptıklarımın farkına varıp ona kızacak oluyorum, ne yapıyor biliyor musunuz ? Seni yalnız bırakırım BAK MUTSUZ OLURSUN! diyor. HADİ İSTERSEN BIRAK,

Siz de içinizdeki çocuğu dinliyor musunuz, ya onu dinleyip kendinizden beklemediğiniz yaramazlıklar yapıyor musunuz.

Abant gezisindeyidim. Gölün kenarına kurulmuş ahşap piknik masalarına oturmuş aşçımızın bizim için hazırladığı yiyecekleri bekliyorduk. Bu arada bol yeşillikli salatalarımızı tuz ve limonla yemeye hazırlıyor, ayranlarımızı bardaklarımıza dolduruyorduk. Neva adlı grubumuzun minik güzel ve şirin kızı da etrafımızda dolanıyor çeşit çeşit oyunlarıyla bizim ilgimizi üzerine çekmeye çalışıyordu. Sonbaharın açık kahve sıcaklığıya gözlerimiz yerlere uçuşan yapraklara bakıyor, güneşin göz kırpışlarını bir karnavala benzetiyorduk. Hepimiz soğuktan üşümüş ve gelecek yiyeceğimizin sabırsız telaşı içindeyken Neva'nın kucağında solmuş yapraklarla yanımıza yaklaştığını gördüm. Aklımdan geçeni yapacağını sezinler sezinlemez, içimdeki çocuk da Neva ile birlikte kollarını açtı. Kucağındaki yapraklar masamıza, salatalarımızın yanına, ayran bardaklarının dibini düştü, Onla birlikte bir kahkaha da ben attım. Kimse kızamadı bile, üstelik o küçük kucağındaki bi dolu yaprak da kimsenin yiyeceğine gelmedi. Şayet gelseydi bile ona asla birşey demeyecektik. Zaten bizi ölçer gibi durdu ve baktı. Hep bir ağızdan "doğa temizdir" dedik. Neva durur mu bunun üzerine tekrar gitti ağaçların dibine, peşinden de anneannesi, bizim yanımıza getirmedi Neva'yı ama başından aşağıya da gazelleri döktürdü.

İşte böyle, bazen kendi hayatımın üzerinden gazelleri döküveriyorum. Neş'eyle başladığım oyunuma, hüzün kuşları uğruyor ara sıra, yine de şımarıklıktan geri kalmıyor ruhum, bilmem ne zaman büyüyeceğim...

İNSANIN ARADIĞI

2007-11-12T20:53:00.001+02:00

Kayıp bir dünyaydı sevgisiz insan, her canlı sevgiyle gelmişti bu dünyaya, sevgiyi kaybettiğinde düşman oluyordu, öfke duyuyordu, hırslanıyordu. Kendini değersiz hissediyordu. Yalnız olduğunu düşünüyor hayatın anlamını bulamıyordu.

Sevdi mi oysa, kızamıyordu bile eli kolu yanına düşüveriyordu. Ya gülümsüyor, ya çekip gidiyordu karşısındakini kırmamak için.

Gönül almalı, sevgi olması için, GÖNÜL VERMELİ demiyorum. Gönül Almalı, bir küçük gülümseme, bir iyi olduğunu sorma, bir selam yollama, bir hediye verme, birlikte mutlu bir zaman geçirme hepsi bu...

Çalışma ve dünya düzeni içinde geçen gürültülü ve yorucu hayatın billur damlaları bunlar

Sadi demiş ki, kızdığın zaman insanları kırma; bir tahtı kırmış olabilirsin, ama parçalarından bir taht yapamazsın.

Susanna Tamaro Anima Mundi (Dünyanın Ruhu) adlı kitabında diyor ki, "İnsanoğlu tembeldir", bir yere gidilecekse, her zaman en kısa yolu seçer, Kötülüğe ulaşmak için elini uzatmak yeter, oysa iyilik yapmak için bir çaba gerekir."

Bir düşünün iyilik yapmak için zorlukları aşmak mı lazım. Yok, bence öyle değil insanın içinde iyi de var kötü de önemli olan hangisini öne çıkardığın. Bir insan tanıyorum, nedendir bilmem ama, ya sevgisiz bir ortamda büyüğünden, ya da bilincini geliştirmediğinden çevresinde kim varsa diliyle onları didiklemeye, sanki hıncını alırcasına onları zayıf yönleriyle yıpratmaya çalışıyor. Ne kazanıyor dersiniz YALNIZLIK, kırdığı kalplerin cabası kendine yalnızlık olarak dönüyor. Böyle çok insan var çevremizde inanın. Birinin hoşuna gitmeyecek bir durumunu başa kakarcasına ulu orta söyleyen bir insan ne kadar sevgi doludur ya da ne kadar mutludur bilemiyorum. Eskinden olsa böyle insanların bu davranışlarıyla mücadele eder. Onları topluma sevilmeye layık insanlar olarak eğitmek için hayatımı harcardım. Ama Şimdi inanın mecalim yok. Biraz yaşananların yorgunluğu biraz da şu düşüncem var ki, her insan kendi OLGUNLUK yolunu kendisi yürüyor, anlayacakları günleri kendileri yaşayacaklar, ben şimdiden onlara şu davranışın yanlış dediğimde beni anlamıyorlar, kendileri yaşayıp görmeliler kim bilir.

Yine Susanna Tamaro'nun bir sözünü sunacağım, "Saygısız, sevgisiz insanoğlu, elleri kan içinde dünyanın içinde koşuşturan bir koca maymundan farksızdır" diyor.

Öyle değil mi, sevgiyi tanımak üzere içimizde onunla yaratıldığımızı unutarak, insanları üzüyoruz, kırıyoruz, biraz daha ileri gidip çıkar savaşlarına giriyoruz.

Bazen hayvanları izlerim de onlar niçin daha çok seviliyor artık, evlerde hayvan besleniyor, insan yerine. Onlar kin gütmüyor da ondan, onlar kötülük düşünmüyor yok yere.

Ne edelim o zaman, kaybetmediysek sorun yok da, bir kayıp varsa sevgi ve saygıdan yana işte o zaman durmalı ve düşünmeliyiz " ACABA BEN NERDE YANLIŞ YAPTIM" diye.

Sevgiyle kalın....