Mutluluğun şifresi ; Rıza, Vefa, Saygı, Sevgi ve Sabırdır.

Yaşamsal Gelişim.

Hani fani bu hayat ümit bağlayamam

Olmadı diye oturup ağlayamam

Gönlü geniş olan sükutu öğrensin

Sevgimi yok yere ele bağlayamam

Gelir mi diye hayallere sığınamam.

Kemale eren kendinden versin

Sevdim, kaç kere bilemem

Yaşadım, yok inkar edemem

Bıktım, senle baş edemem ben

Zaman öyle de geçiyor hayat böyle de bitiyor Ama umudum cennetten

Ben dalkavuk olanı hizaya getiremem

Sorma bana ben görünmezi göremem

Merak eden kendine yönelsin

Boş yere kimseyi oyalayıp üzemem

Geçici şeylere heves edip üzülemem

Fikrim, hevesimi alt etsin

Sevdim, kaç kere bilemem

Yaşadım, yok inkar edemem bıktım, senle baş edemem ben

Zaman öyle de geçiyor hayat böyle de bitiyor Aman umudum cennetten

Ben gözü görmeyene resim gösteremem

Değerimi bilmeze değeri öğretemem

O önce, e haddini öğrensin

Biten sevgiye imrenip özenemem

Boş sözü duyup düstur edinemem eden, kendine ah etsin

Bildim lakin söylemem gördüm ama izah edemem

Dünya, senle baş edemem ben

zaman öyle de geçiyor Hayat böyle de bitiyor e bitsin, umudum cennetten

sevdim, kaç kere bilemem Yaşadım, yok inkar edemem

Bıktım, senle baş edemem ben

Zaman öyle de geçiyor hayat böyle de bitiyor Ama umudum cennetten

Selim GÜLGÖREN

FOR THİS DAY

Selim Gülgören - Cennet Yeni Single 2011 devrim83

Bir silgi gibi tükendim ben, başkalarının yaptıklarını silmeye çalıştım: Mürekkeple yazmışlar. Oysa ben, kurşunkalem silgisiydim. Azaldığımla kaldım.

Oğuz Atay

AĞUSTOS BÖCEĞİ!

Eylül'ün başlarıydı.

Devam eden, süregelen bir ses duydum, önce mekanik bir ses zannettim. Araştırdım evdeki cihazları dinledim. Hiçbiri değildi.

Aramayı bıraktım. Ses devam ediyordu. Mutfaktaki işlerimle ilgili balkona çıktım. Ses daha da netleşti.

Merakla etrafa baktım.

Ses balkonumdaki çiçeklerinden geliyordu. İyice meraklandım. Yaklaştım çiçeklere, balkonda bulunan çeşitli renklerdeki sardunyalardan birinde ses yükseliyordu. Ve bu tanıdık bir sesti ve beni mutlu eden bir sesti.

Bir Ağustos böceğinin sesiydi bu, onu göremedim. Karanlıktı, küçüklüğümden hatırladığım kadarıyla böcekler öttüklerinde ışıklarını yakarlardı. Işık aradım çiçeklerde. Mutfaktaki yemek pişirme işlerini ara sıra kontrol ettikten sonra böceği çiçekler arasında aramaya devam ettim. Işık yaymıyordu etrafına. Ama çıkartdığı huzur dolu sesle beni çocukluğuma götürdü. Evet bu ses huzurlu bir sesti. Ve binalarla dolu semtimizde ne arıyordu. Hayal olabileceğini bile düşündüm. Ama ses devam ediyordu ve gerçekti.

Bu ufakcık Ağustos böceğinin beni mutlu etmesi elbette benim çocukluğumda onun sesine ve geceleri ateş yakan organizmasına yüklediğim anlamdı elbette. Ama bir neden de YOKLUKLAR İÇİNDEN ÇIKIP GELMESİYDİ, ve birçok balkon arasında çiçeklerle dolu olanı tercih etmesiydi.

Bir an üzüldüm, insanoğlunun ağacı, yeşili yok etmesine, meğer bu küçük ağustos böcekleri bu yeşillikler arasında yaşarken farkında olmadan bizleri de mutlu ediyorlarmış. ve onların yaşama şanslarını biz ellerinden almışız.

Doğanın yaşadığını hissettim. Doğaya değer vermeyi, onda yaşayanları korumayı ve geliştirmem gerektiğini hissettim. Baharda fidan dikmek geçti yine içimden, umarım şehirin betonları aralarında yeşil parkları çoğaltırız, ruhumuzu ve içinde yaşayan varlıkları mutlu edecek yeşil alanlar üretiriz.

Umut ediyorum...

‎''Üzülme ! Kaybettiğin herşey, başka bir surette karşına çıkar...''

Hz Mevlana

Şems-i Tebrizi sayfasından

KALBİNİN ÇAĞIRDIĞI YERDE MİSİN?

Basit ama kesin bir fizik kuralıdır:

Bir yerde bulunman için diğer yerleri terk etmen gerekir.

Bir anda iki yerde bulunmak mümkün değil. Sadece bir yeri tercih etmen gerekir.

Bunun bedeli de bulunabileceğin başka bütün yerlerden çekilmektir.

Şimdi buradasın. Gözlerin bu satırlarda... Aklın satırların arasında, arkasında... Değdiğini düşünüyorsun ki, başka halleri terk ettin, başka yerlerden çektin gözlerini. Aklın sadece burada, başka yerde değil. Okuyorsun.

An'ın hakkını vermeye çalışıyorsun. An/lamak kaygısındasın. Başka işleri yüzüstü bıraktın. Kaçılmaz bir kader bu! Yapıp ettiğin tek iş alış-veriş. Aldığın her şey için bir şey/ler vermen gerek. Tercih ettiğin her yer için bir yerleri terk etmen gerek. Verdiğince alıyorsun. Nefesin bile alışta verişte.

Mustafa CAN